บทที่ 343

ด้านนอกภัตตาคารซินคงไห่ทั่น กู้ซิ่งเหว่ยและเหอปินลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทั้งสองช่วยกันประคองคนที่เจ็บจนแทบจะยืนไม่ไหวอย่างคุณชายซู

เพราะความเจ็บปวดทำให้คุณชายซูไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ตัวของเขาอ่อนปวกเปียกไปหมด

กู้ซิ่งเหว่ยกับเหอปินออกแรงอย่างมาก กว่าที่จะประคองคุณชายซูเข้ามาในรถได้

คุณชายซูนอนเอนตัวอยู่บนเบาะหลัง เขาหายใจรวยริน สภาพดูไม่ค่อยดีนัก

“คุณชายซูเป็นอย่างไรบ้างครับ ส่งคุณไปตรวจที่โรงพยาบาลดีไหมครับ ดูเหมือนเมื่อครู่หลี่โม่เตะคุณค่อนข้างแรง” กู้ซิ่งเหว่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ตอนนี้กู้ซิ่งเหว่ยปฏิบัติกับคุณชายซูเหมือนพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง ถ้าสามารถเกาะแข้งเกาะขาของคุณชายซูได้ กู้ซิ่งเหว่ยก็ยินยอมที่จะเรียกคุณชายซูว่าพ่อจริง ๆ

“ไปโรงพยาบาลทำไม แค่นี้ฉันทนได้ หาที่ให้ฉันพักสักหน่อย เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกคนมาฆ่าเจ้าหมอนั่นซะ!”

กู้ซิ่งเหว่ยหันมองเหอปิน การที่คุณชายซูไม่ยอมไปโรงพยาบาลทำให้กู้ซิ่งเหว่ยเป็นกังวลเล็กน้อย

เหอปินพยักหน้าเบา ๆ “ทำตามที่คุณชายซูพูดเถอะ หาที่ที่ไม่ค่อยมีคน สภาพของคุณชายซูในตอนนี้ หากให้คนมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี”

กู้ซิ่งเหว่ยรู้ทันทีว่าทำไมคุณชายซูถึงไม่ยอมไปโรงพยาบาล เพราะถ้าไปเจอคนรู้จัก จะทำให้ภาพลักษณ์ของคุณชายซูเสียหาย

“ครับ ใกล้ ๆ นี้มีคลับเล็ก ๆ อยู่ ตอนนี้น่าจะไม่ค่อยมีคน พวกเราไปกันเถอะครับ”

กู้ซิ่งเหว่ยขับรถไปคลับแห่งนั้น เมื่อได้ห้องวีไอพีเรียบร้อย เขากับเหอปินก็ช่วยกันประคองคุณชายซูเข้ามาในห้อง

เมื่อคุณชายซูเข้ามาก็นอนเอนบนโซฟา เขาเจ็บจนนอนคุดคู้ ปากก็ก่นด่าหลี่โม่ไม่หยุด

“เจ้าบ้านั่น ฉันต้องฆ่ามันมาให้ได้ มันต้องตาย มันต้องตาย!”

“คุณชายพักผ่อนเถอะครับ จะทานอะไรหน่อยไหมครับ”

กู้ซิ่งเหว่ยเอ่ยถามอย่างประจบสอพลอ