บทที่ 347

หลี่โม่แสยะยิ้มแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เดี๋ยวแกก็รู้ว่าใครจะตาย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ชายรูปร่างกำยำหัวเราะพรวดออกมา “แกนี่มันตลกจริง ๆ แกคิดว่าตัวเองเก่งแค่ไหนกันเชียว ไม่ต้องพูดถึงพวกคนที่ขึ้นไปประลองบนเวที แค่ฉัน แกยังสู้ไม่ได้เลย ฉันขอเตือนแกว่าอย่าเข้าไปรนหาที่ตายเลยดีกว่า แม้กระทั่งภาษาคนยัฟังไม่รู้เรื่องเลย”

ชูจงเทียนเป็นกังวลขึ้นมาทันที เขากลัวว่าหลี่โม่จะสติแตกแล้วทำร้ายอีกฝ่าย จึงพูดเบา ๆ ว่า “เข้าไปข้างในก่อนเถอะครับ”

หลี่โม่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินตามชูจงเทียนกับหยวนเหมิ่งเข้าไปในสนามประลอง

“ถุย!”

ชายรูปร่างกำยำถ่มน้ำลายลงพื้น เขาเอามือเท้าเอวแล้วเดินเข้าไปในสนามประลอง จากนั้นจึงพึมพำออกมาว่า “ฉันจะรอดูว่าแกจะตายยังไง หึหึ”

หลี่โม่เดินเข้ามาในสนามประลอง ไฟในสนามส่องมายังพวกเขาทั้งสามคนจนต้องหรี่ตา และยกมือขึ้นบังแสงที่ส่องเข้ามา

“อะไรกันเนี่ย ชูจงเทียนแกกล้ามาที่นี่จริง ๆ หรือ ฉันนึกว่าแกจะกลัวจนฉี่ราด ไม่กล้ามาเสียแล้ว”

ซูเหวินปินคาบบุหรี่เอาไว้ และนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา เขามองชูจงเทียนอย่างไม่สบอารมณ์

“เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จัก คนหัวล้านที่อยู่ด้านนี้คือคุณหม่า ส่วนคนที่ไว้หนวดคือคุณหวง เราสามคนถูกใจพื้นที่ของแก ถ้าแกรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ยอมจำนนเสียดี ๆ แล้วพวกเราจะไว้ชีวิตแก”

ชูจงเทียนรู้สึกลำบากใจ ถ้าไม่มีหลี่โม่อยู่ข้าง ๆ ชูจงเทียนคงจะคุกเข่าลงไปแล้ว แต่ว่ามีหลี่โม่ตามมาข้างหลัง ชูจงเทียนจึงกัดฟันสู้

“คุณหม่า คุณหวง คุณซู ตั้งแต่ผมเลือกเส้นทางนี้ ผมก็คิดไว้แล้วว่าจะต้องไม่ตายดี เพราะฉะนั้นไม่ว่าวันนี้จะเป็นอย่างไร ผมก็จะสู้กับพวกคุณ” ชูจงเทียนเอ่ยขึ้น

คนหัวล้านที่ชื่อคุณหม่า กำลังถือลูกวอลนัทสองลูกเอาไว้ในมือ เขาเหลือบตามองชูจงเทียนกับหยวนเหมิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังชูจงเทียน แล้วหัวเราะอย่างดูถูก จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “แกพาพวกกระจอกสองคนนั้นมาสู้กับพวกเราหรือ แกคิดว่าการอวดเก่งจะทำให้ชนะได้อย่างนั้นหรือ คนที่ฉันพามา เป็นยอดฝีมือที่เคยฆ่าคนและฝึกกังฟูมาก่อน ลูกน้องของแกไม่มีทางสู้ได้หรอก”