บทที่ 346

“ไม่ต้องทำให้ยุ่งยากหรอก นายส่งคนไปหนึ่งคนก็พอ ส่วนอีกคนฉันจะไปเอง”

หลี่โม่พูดอย่างด้วยความโมโห

ชูจงเทียนอึ้งไป เขาเอาแต่มองหลี่โม่โดยไม่พูดอะไร

นายน้อยจะไปประลองอย่างนั้นหรือ?

ถ้านายน้อยเป็นอะไรไปจะทำอย่างไร?

ชูจงเทียนคิดถึงฉากที่จะเกิดเรื่องขึ้นกับหลี่โม่ตอนประลอง ก็เหงื่อแตกไปทั่วทั้งหน้าผาก

“นายน้อย ร่างกายของคุณมีค่าขนาดนี้ จะปล่อยให้ไปประลองได้อย่างไรกันครับ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดครับ”

ชูจงเทียนส่ายหัวอย่างแรง

“ได้หรือไม่ได้ก็ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันตัดสินใจแล้ว” หลี่โม่พูดขึ้น

ชูจงเทียนเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของหลี่โม่ จึงพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “อย่างนั้นคุณต้องระมัดระวังด้วย ผมจะอยู่รอเพื่อเข้าไปช่วยคุณได้ทุกเมื่อ”

ในตอนนั้นเอง ชูจงเทียนปฏิญาณกับตนเองแล้วว่า ต่อให้ต้องเสียหน้า ก็จะต้องปกป้องหลี่โม่ให้ปลอดภัยให้ได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหลี่โม่ เขาคงไม่มีทางชดใช้ได้อย่างแน่นอน

“อย่ากังวลไปเลย ก็แค่พวกนักเลงข้างถนน แค่สองหมัดก็เอาอยู่แล้ว ฉันเห็นเวลาเขียนเอาไว้ว่าคืนนี้ใช่ไหม? เราควรต้องเตรียมตัวไปกันได้แล้วใช่หรือไม่”

หลี่โม่ถามขึ้น

“ใช่ครับ เริ่มเวลาสี่ทุ่มครึ่ง สถานที่คือ สนามประลองการต่อสู้ ที่นั่นมีมาตรฐานมากครับ” ชูจงเทียนตอบ

“ไปกันเถอะ ไปจัดการพวกมัน”

หลี่โม่ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้านนอก ชูจงเทียนรีบเดินนำทางให้หลี่โม่