บทที่ 352

วิชามวยไทยนั้นดุดันที่สุด แค่แสดงความสามารถออกมา ก็เหมือนกับงูพิษที่ออกมาจากโพรง ใช้การจู่โจมแบบบีบบังคับให้คู่ต่อสู้จนมุม

ฉัตรชัยต่อยหมัดขวาออกไปที่แก้มของหลี่โม่ ส่วนมือซ้ายของเขาจู่โจมไปที่ลำคอของหลี่โม่

หมัดทั้งสองข้างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปตามปฏิกิริยาของหลี่โม่ ตั้งแต่ไหนแต่ไรเมื่อฉัตรชัยใช้เคล็ดวิชามวยไทย เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของคู่ต่อสู้มักจะตายในหมัดเดียว

หลี่โม่มองการจู่โจมของฉัตรชัยอย่างไม่สบอารมณ์ เขาประชดด้วยการยกนิ้วกลางขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“เมื่อกี้แกยกนิ้วกลางให้ฉัน ฉันก็จะใช้วิธีเดียวกับแก”

เมื่อเห็นหลี่โม่ยกนิ้วกลางให้เขา ฉัตรชัยถึงกับตากระตุก ความกลัวเกิดขึ้นในใจของเขาอย่างน่าประหลาด

ครั้งก่อนตอนที่ฉัตรชัยเกิดความรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้ ก็เพราะต้องเผชิญหน้ากับแชมป์มวยเถื่อน

ครั้งนั้นฉัตรชัยต้องใช้พละกำลังทั้งหมดถึงจะเอาชีวิตรอดออกมาได้

อย่างนั้นครั้งนี้ล่ะ

จู่ ๆ ฉัตรชัยก็รู้สึกตกใจและประหลาดใจ

สองหมัดที่ใช้ต่อสู้ไม่สามารถจู่โจมได้อีกต่อไป ฉัตรชัยเก็บหมัดของตัวเองกลับ เตรียมที่จะใช้สองแขนป้องกันใบหน้าของตัวเองเอาไว้

ในสมองของฉัตรชัยคิดไว้อย่างดี แต่ทว่าแขนทั้งสองกลับไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด ยังไม่ทันที่แขนทั้งสองข้างจะหดกลับมา หลี่โม่ใช้นิ้วกลางกระแทกไปตรงระหว่างหัวคิ้วของฉัตรชัย

“ซู้ด!”

ท่านหวงสูดหายใจ คิ้วของเขาขมวดเป็นปม สีหน้าตึงเครียด

ซูเหวินปินขมวดคิ้ว เขาใช้นิ้วมือขวาเคาะลงบนที่วางแขนตรงโซฟาไม่หยุด การกระทำนี้เป็นนิสัยเมื่อซูเหวินปินรู้สึกเครียด

คุณหม่าส่ายหัว เขาคิดว่าหวังต้าลี่คงจะมีเพื่อนแล้ว วันนี้คนที่ขายหน้าคงไม่ใช่เขาเพียงคนเดียว มีคนขายหน้าเป็นเพื่อนก็รู้สึกดีเหมือนกัน