บทที่ 353

รถแท็กซี่จอดที่หน้าประตูสนามประลอง เหอปินประคองคุณชายซูลงจากรถ ทั้งสองรีบเข้าไปทางประตูข้างของสนามประลอง

“เร็วสิ หวังว่าจะมาทันนะ ฉันอยากเห็นเจ้าบ้าหลี่โม่นั่น ต้องตายต่อหน้าฉัน!”

“อย่ารีบสิครับ คุณวิ่งช้า ๆ ลงหน่อย”

เหอปินพูดอย่างเป็นกังวล

ร่างกายของคุณชายซูยังคงบาดเจ็บ แต่เมื่อคิดว่าหลี่โม่จะกลายเป็นศพก็ทำให้เลือดในร่างกายของเขาสูบฉีด ราวกับจักรวาลเล็ก ๆ ถูกจุดประกายขึ้นมา

เมื่อชายรูปร่างกำยำที่เฝ้าประตูเห็นคุณชายซู ก็รีบเปิดประตูพาเหอปินกับคุณชายซูเข้าไปข้างในสนามประลอง

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง เจ้าบ้าแซ่หลี่นั่นตายหรือยัง ฉันรีบมาเพราะอยากเห็นว่ามันจะตายยังไง”

คุณชายซูก่นด่า

“ยังต่อสู้กันอยู่ครับ สถานการณ์ค่อนข้าง...ผิดปกติเล็กน้อย” ชายรูปร่างกำยำที่เดินนำทางไม่รู้จะอธิบายให้คุณชายซูฟังอย่างไรดี จึงทำได้เพียงใช้คำว่าผิดปกติ

“ผิดปกติ? ผิดปกติอะไรกัน เจ้าหลี่โม่นั่นมันก็แค่คนจน แค่อาของฉันดีดนิ้วทีเดียวมันก็ตายแล้ว”

“คุณชายซูเข้าไปดูเองเถอะครับ เดินตรงเข้าไปก็ถึงแล้วครับ”

เหอปินประคองคุณชายซูเดินเข้าไปตามทางเดิน เมื่อออกมาจากทางเดิน ก็เห็นหลังของซูเหวินปิน

คุณชายซูกวาดตามองเวทีประลอง เขาเห็นศพของฉัตรชัยกับหวังต้าลี่ คุณชายซูทำท่าเหมือนจะอาเจียนออกมา

“อาเล็ก นี่มันอะไรกัน ทำไมเจ้าบ้านั่นยังไม่ตายอีก”

คุณชายซูกลั้นความรู้สึกขยะแขยงเอาไว้ จากนั้นจึงถามออกมาด้วยความโมโห

คุณหม่ากับคุณหวงกำลังสูบบุหรี่อย่างกลัดกลุ้ม คิดในใจว่าอยากเห็นคุณชายซูกับหลี่โม่บนเวที

ซูเหวินปินกุมขมับ แล้วเอามือตบตรงที่นั่งข้าง ๆ ตัวเอง “นั่งก่อนสิ อาหลง อาหู่ ขึ้นไปจัดการหมอนั่นนั่นให้เละที วันนี้ฉันจะสั่งสอนมัน”