บทที่ 369

“นี่ก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว คนที่คนไร้ค่าอย่างนายเรียกมาอยู่ไหนกันล่ะ คนที่จะกวาดซื้อร้านอาหารถังซ่งอยู่ไหนล่ะ?”

หวงจิงซานชี้ไปที่วาเชอรอง คอนสแตนตินบนข้อมือของเขา แล้วถุยน้ำลายใส่หลี่โม่ด้วยท่าทางอวดดี

“ก็รู้แล้วว่าคนจน ๆ อย่างนายแค่วางมาดใหญ่เพื่อตบตาคนอื่น ยังมาบอกว่าจะกวาดซื้อร้านอาหารถังซ่ง กว้านซื้อบ้าบออะไรกัน เกรงว่าเงินของนายแค่ก็น่าจะเพียงพอแล้วที่จะไปตลาดผักเพื่อซื้อเต้าหู้กับผักใบเขียวเท่านั้นแหละ กล้ามาแสดงต่อหน้าฉัน ผลจะไม่ใช่แค่โดนตบจนหน้าบวมหรอกนะ"

หลี่โม่เหลือบไปที่หวงจิงซาน จากนั้นก็ถือถ้วยชาขึ้นมาและดื่มชาอย่างสงบ โดยไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหวงจิงซานเลย

ฉินเยว่ต้องการเจรจาอธิบายเหตุผลกับหวงจิงซาน แต่ถูกสายตาของหลี่โม่หยุดไว้

เมื่อเห็นหลี่โม่ไม่พูดจา หวงจิงซานก็บ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ให้ตายเถอะ นี่นายเป็นใบ้ไปแล้วใช่ไหม พาคนมาที่นี่เพื่อผสมชาและดื่มด้วยมันใช่เหรอ ไหนล่ะคนที่นายโทรเรียกน่ะ? คนที่จะกว้านซื้ออยู่ไหนล่ะ? นายให้พวกเขามาสักทีสิ ให้ฉันเห็นหน่อยเถอะว่า คนที่นายเรีบกมาเป็นใคร”

“ขยะไร้ค่า ดูเหมือนว่าถ้าฉันไม่จัดการแกดี ๆ แกคงไม่รู้ว่าฉันน่ากลัวแค่ไหนสินะ การ์ด ไปเรียกรวมตัวกันซะ แล้วลากไอ้ขยะนี่ออกไป จับมันขุกเข่าลงที่ประตูทางเข้าร้านแล้วรุมกระทืบให้หนัก บอกให้มันรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะหลอกง่ายขนาดนั้น!”

การ์ดที่รอมาเป็นเวลานานต่างเห็นว่ามีโอกาสได้แสดงความสามารถอีกครั้ง ก็รีบรวมตัวกันทันที จากนั้นก็วิ่งอย่างกระตือรือร้นเข้าไปล้อมหลี่โม่ไว้

“น้องชาย อย่าปล่อยให้เราลงมือเลย ออกไปแล้วนอนบนพื้นดี ๆ เถอะ ให้เราจัดการตามที่นายน้อยหวงสั่ง”

หลี่โม่ยิ้มอย่างเย็นชาและไม่พูดจา ราวกับว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

การ์ดต่างชำเลืองมองตากัน จากนั้นผู้นำทั้งสองคนก็พับแขนเสื้อขึ้นและเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปลากหลี่โม่

ในเวลานี้ หานลี่เฉิงรีบพุ่งเข้ามาในร้านพร้อมกับเลขา!

เมื่อเห็นท่าทางของการ์ดกำลังจะลงมือ หานลี่เฉิงตกใจจนรูขุมขนทั่วร่างกายลุกขึ้นมาหมด

“หยุดเดี๋ยวนี้! พวกแกทำอะไร! พวกแกเป็นการ์ด ไม่ใช่พวกอันธพาล!”

หานลี่เฉิงตะโกนว่าด้วยความโกรธพร้อมกับกระทืบเท้า