บทที่ 370

หานลี่เฉิงตบหวงจิงซานด้วยหลังมือ และตะโกนอย่างโกรธจัดว่า "ฉันจะสั่งสอนแกแทนเหล่าหวงเอง! คนไร้ประโยชน์อย่างแกที่รู้จักแต่กินเที่ยวเล่น กล้ามาสั่งให้การ์ดลงมือกับคุณชายหลี่ นี่แกหวังอยากให้เราตายเร็ว ๆ ใช่ไหม?”

“ผมไร้ประโยชน์? คุณชายหลี่?”

หวงจิงซานสับสนแล้ว กุมแก้มที่บวมแดงแล้วค่อย ๆ มองไปที่หลี่โม่

หานลี่เฉิงยืนอยู่ตรงหน้าหลี่โม่แล้ว พยักหน้าแล้วโค้งคำนับด้วยรอยยิ้มที่ประจบสอพลอ

“คุณชายหลี่ผมมาสายแล้ว หวงจิงซานไม่เคารพคุณ ล้วนเป็นความผิดของเรา เรารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง และประธานซ่งของเราก็เสียใจอย่างสุดซึ้งเช่นกันครับ คุณอยากสั่งสอนจัดการหวงจินซานอย่างไร ให้เรามาจัดการแทนเถอะครับ”

เมื่อหวงจิงวานเห็นฉากนี้ เลือดในร่างก็เย็นขึ้นทันที และรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลอนอะไรหรือเปล่า หานลี่เฉิงผู้ซึ่งหยิ่งผยองกับทุกคนในอดีต ทำไมถึงทำตัวราวกับหลานชายที่เชื่อฟังต่อหน้าหลี่โม่

“ลุงหาน… ลุง ลุงเป็นอะไรไปหรือเปล่า หลี่โม่เป็นแค่คนไร้ค่าที่เกาะผู้หญิงกิน ลุงจำคนผิดหรือเปล่า?”

หวงจิงซานถามอย่างอ่อนแรง

“จะเข้าใจผิดได้อย่างไร คุณชายหลี่สั่งให้คนทำการเจรจาเพื่อกว้านซื้อกิจการและติดต่อประธานซ่งแล้ว! เป็นเพราะแกล่วงเกินคุณชายหลี่ใช่ไหม เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น ร้านอาหารถังซ่ง เป็นหยาดเหงื่อเลือดเนื้อที่ประธานซ่งพยายามมาทั้งชีวิต!"

คำพูดของหานลี่เฉิงกระทบจิตใจของหวงจิงซานราวกับค้อนหนัก

"การเข้าซื้อกิจการ… ไอ้ขยะนี่มันโทรจริงงั้นเหรอ? มีคนเจรจาซื้อกิจการจริง ๆ เหรอ?"

หวงจิงซานรู้สึกว่าสมองไม่ได้เรื่องแล้ว

"คนที่ทำงานให้กับคุณชายหลี่เป็นกลุ่มบริษัทรายใหญ่ หากว่าพวกเขาต้องการเข้ารวบธุรกิจล่ะก็ ประธานซ่งต้องขายหุ้นทั้งหมดแบบขาดทุน! รวมทั้งครอบครัวแกก็ต้องขายแบบขาดทุน! นั่นคือกลุ่มบริษัทที่เราไม่สามารถล่วงเกินได้!"

หานลี่เฉิงมองไปที่หวงจิงซานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง และรู้สึกว่าหวงจิงซานนั้นแย่เสียยิ่งกว่าคนไร้ประโยชน์อีก!