บทที่ 372

หานลี่เฉิงมองไปยังหวงติ้งฟาอย่างโกรธเกรี้ยว บรรยากาศเปลี่ยนเป็นสถานการณ์ตึงเครียดขึ้นมา

“ฮ่าฮ่า ตอนที่แกตีลูกชายฉัน ก็เหมือนกับตบหน้าฉันหวงติ้งฟา ตอนนี้เป็นเวลาที่ฉันหวงติ้งฟาจะมาคิดบัญชีกับพวกแก! ไม่งั้นพวกแกก็คุกเข่าให้ลูกชายฉันตบหน้า พอลูกชายผมตบจนพอใจแล้ว ฉันก็จะยกโทษให้พวกแก”

หวงติ้งฟาเอ่ย เขาไม่เห็นหานลี่เฉิงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

หานลี่เฉิงโกรธจนแทบหายใจไม่ออก

หวงจิงซานหัวเราะขึ้นมา และด่าทอหลี่โม่ “ไอ้ขยะ คงจะเห็นความสุดยอดของตระกูลฉันแล้วสินะ คิดว่านายดีเด่นอะไรจริง ๆ หรือไง พรุ่งนี้ที่นี่ก็ต้องปิดกิจการลง และต้องชดใช้เงินทุกวันแล้ว แกเตรียมตัวขาดทุนย่อยยับได้เลย ฮ่าฮ่าฮ่า”

หลี่โม่ยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วโทรหาเฉียนฝู

“มีกรรมการสมาคมจัดเลี้ยงคนหนึ่งกำลังเห่าอยู่ตรงหน้าฉัน”

“นายน้อยโปรดรอสักครู่ ผมจะให้ประธานสมาคมจัดเลี้ยงไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ”

“อืม”

หลี่โม่เอ่ยคำพูดง่ายคำหนึ่งจบ ก็วางสายโทรศัพท์ในทันที

หานลี่เฉิงมองไปยังหลี่โม่ด้วยสายตาเคารพเลื่อมใส คิดในใจว่าสมแล้วที่เป็นคนที่ทำให้ประธานซ่งหวาดหวั่นได้ แค่โทรศัพท์ก็ยังดูมีอำนาจขนาดนี้ แต่โทรศัพท์สายเดียวจะทำให้หวงติ้งฟาคุกเข่างั้นเหรอ?

“ถุย!”

หวงติ้งฟาถ่มน้ำลาย เอียงคอเหล่มองไปยังหลี่โม่

“ไอ้เด็กเวรนี่แสดงละครเก่งนักนะ แกจะแสร้งทำต่อหน้าฉันให้ได้อะไร แถมยังกล้าพูดว่าฉันเห่าอีก ฉันจะทำให้แกคุกเข่าแล้วเห่าอยู่ที่ประตูซะ!”

หวงติ้งฟาโมโหขึ้นมาด้วยคำพูดของหลี่โม่ หลายปีมานี้ไม่มีใครกล้าไม่เคารพเขาเลย