บทที่ 374

พรึ่บ

หวงจิ่งซานคุกเข่าลงบนพื้น แล้วก้มตัวลงเอามือยันกับพื้นเหมือนสัตว์สี่เท้า

“หลี่..คุณหลี่ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรดูหมิ่นคุณ ไม่ควรดูถูกคุณ คุณเก่งที่สุด คุณเยี่ยมยอดมาก กู้หยุนหลานคู่ควรกับคุณมากกว่าผม ผมรู้ว่าตัวเองเทียบกับคุณไม่ได้ คุณปล่อยครอบครัวผมไปเถอะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ”

หวงติ้งฟารีบพูดตาม “คุณหลี่ เราสองพ่อลูกสำนึกผิดแล้ว คุณบอกมาเลยว่าจะให้พวกเราชดใช้ยังไง ให้พวกเราไปยืนเห่าเหมือนสุนัขที่ด้านนอกก็ได้ ขอแค่คุณให้โอกาสพวกเรา”

พวกของฉินเยว่หันมองหน้ากัน เขารู้สึกว่าตนเองนั้นโชคดีมาก ที่ได้ทำงานกับเจ้านายที่เก่งกาจอย่างหลี่โม่

อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่อานุภาพและผลลัพธ์ในการต่อสายโทรศัพท์เพียงสองครั้งของหลี่โม่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาทั่วไปจะทำได้

อย่าว่าแต่คนทั่วไปเลย ถึงจะเป็นคนที่มีอำนาจในกรุงโซล ก็ยังไม่อาจทำได้สมบูรณ์แบบเช่นนี้

หัวหน้าซุนโค้งตัวลง แล้วยิ้มอย่างประจบสอพลอ “คุณหลี่จะจัดการยังไงครับ”

“คุณกลับไปจัดการตามกฎระเบียบเถอะ คนที่ทำให้องค์กรต้องเสื่อมเสียเช่นนี้ คุณยังจะให้อภัยอยู่อีกหรือ”

หลี่โม่ย้อนถาม

“ไม่แน่นอนครับ ผมไม่มีทางให้อภัยอย่างเด็ดขาด ผมจะจัดการอย่างเด็ดขาด จะตรวจสอบปัญหาที่เขาก่อเอาไว้ทั้งหมด”

หัวหน้าซุนหันไปทางประตู “เสี่ยวจาง เสี่ยวจ้าว พวกแกเอาตัวสองพ่อลูกนี่กลับไป จัดการปัญหาทั้งหมดให้เรียบร้อย!”

หวงติ้งฟากับหวงจิ่งซานตกใจจนหน้ามืด ล้มลงไปกับพื้น พวกเขาคิดถึงเรื่องที่ทำลงไปในอดีต ต่อจากนี้ชีวิตของพวกเขาคงจะเหมือนอยู่ในคุก