บทที่ 377

ที่นั่งของประธานโอวหยางและประธานจ้าวบังเอิญขวางทางกู้หยุนหลานพอดี ตราบใดที่ทั้งสองคนไม่ขยับ กู้หยุนหลานก็ไม่สามารถออกไปได้

เมื่อเห็นว่ากู้หยุนหลานไม่ให้ความร่วมมือ และกำลังจะเดินจากไป ประธานโอวหยางจึงตบโต๊ะด้วยความโกรธ

“กู้หยุนหลาน! ผมอุตส่าห์ไว้หน้าคุณแล้วนะ ราคาที่ผมให้คุณก็ถือว่าไม่ต่ำแล้ว ไม่ว่าคุณจะตกลงหรือไม่ก็ตาม วันนี้ผมต้องนอนกับคุณให้ได้!”

ประธานเฉียนยิ้มและพูดว่า “คุณกู้ คุณอย่าปฏิเสธเจตนาดีของประธานโอวหยางเลย ประธานโอวหยางเอาใจใส่คุณมาก สามีที่ไร้ประโยชน์ของคุณมีดีอะไร ถ้าคุณติดตามประธานโอวหยางอนาคตของคุณก็จะสบาย ต่อให้คุณอยากไปเที่ยวเล่นงานแฟชั่นวีคที่ต่างประเทศก็เป็นเรื่องง่ายเหมือนกับการพลิกฝ่ามือ”

“คุณลองคิดดูสิว่าในอนาคต จะกินดื่มก็มีคนคอยรับใช้ อยากไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ไป อาหารเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็ดีที่สุดในโลก นั่นคือชีวิตที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน แม้แต่ดาราก็ยังอยากใช้ชีวิตแบบนั้น”

“และยังต้องเป็นดาราแถวหน้าถึงจะมีชีวิตแบบนั้นได้ ไม่นานมานี้มีดาราที่โด่งดังคนหนึ่ง ต้องร้องไห้ร้องขอให้ประธานโอวหยางเป็นพ่อบุญธรรม แต่ประธานโอวหยางคิดถึงแต่คุณตลอดเวลา ไม่ได้สนใจดาราดังคนนั้นแม้แต่น้อย ปักใจรักคุณเสมอมา”

ประธานจ้าวและคนอื่น ๆ ต่างก็ช่วยพูดสนับสนุน แต่กู้หยุนหลานยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ

“อย่าแม้แต่จะคิด พวกคุณหลีกทางให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันไม่เจรจาแล้ว ไม่ร่วมมือแล้ว!”

กู้หยุนหลานตะโกนด้วยความโกรธ

“โธ่เอ๊ย พูดกับคุณดีดีคงไม่รู้เรื่องใช่ไหม ผู้หญิงที่ประธานโอวหยางพอใจ ไม่เคยที่จะไม่ได้ วันนี้คุณก็ยอมอยู่กับประธานโอวหยางแต่โดยดีเถอะ”

ประธานจ้าวจ้องกู้หยุนหลาน และมีท่าทางที่พร้อมจะช่วยประธานโอวหยางจับตัวกู้หยุนหลานไว้

ประธานโอวหยางทำสีหน้าเคร่งขรึม และพูดอย่างใจเย็นว่า “หยุนหลาน คุณต้องคิดดีดีนะ ถ้าวันนี้คุณไม่เชื่อฟังผม สัญญาทั้งหมดจะถือเป็นโมฆะ รวมทั้งการลงทุน ความพยายามก่อนหน้านี้ของคุณทั้งหมดก็จะสูญเปล่า แผนการขยายธุรกิจของคุณให้เติบโตก็ต้องละทิ้งไปโดยสิ้นเชิง”

กู้หยุนหลานส่ายหัว และพูดอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ ฉันจะไม่ร่วมมือกับพวกคุณ หลีกไป ฉันจะออกไป ฉันจะกลับบ้าน!”

ในเวลานี้กู้หยุนหลานอยากออกไปมาก เมื่อมองดูบรรดาคนหน้าซื่อใจคดที่แต่งตัวดีเหล่านี้ ก็รู้สึกขยะแขยงอย่างมาก