บทที่ 382

กู้หยุนหลานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าโอวหยางจงเฉิงต้องการอะไร เรื่องที่ขวางตนเองเอาไว้ในห้องวีไอพีเมื่อคืน ยังคงจำได้ติดตาอยู่

“ฉันไม่ไป ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมฉันต้องขอโทษเขาด้วย!” กู้หยุนหลานพูดด้วยความโกรธ

“เหอะ ๆ ถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังจะดื้อดึงไปทำไม ประธานโอวหยางแค่ขยับปากนิดหน่อยพวกเราก็จบเห่กันหมดแล้ว ตอนนี้ให้โอกาสเธอได้ขอโทษ นั่นถือเป็นพระคุณจากประธานโอวหยางแล้ว เธอยังจะบอกว่า ไม่ใช่ความผิดของเธออีกเหรอ นี่มันใช่เรื่องที่จะหาคนถูกผิดหรือยังไง?”

“หยุนหลาน ลุงรู้ว่าเธอรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องของเธอคนเดียว แต่เป็นเรื่องของตระกูลกู้ทั้งหมด ถ้ามันเป็นเรื่องของเธอคนเดียว เธออยากจะทำยังไงก็ตามสบาย แต่นี่มันเกี่ยวพันถึงความมั่นคงของตระกูล ดังนั้นเธอจะทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้”

ทั้งกู้เจี้ยนกั๋วและกู้เจี้ยนเจียงต่างพูดขึ้น โดยยกเรื่องความอยู่รอดของตระกูลกู้มาบีบบังคับกู้หยุนหลาน

กู้หยุนหลานเริ่มหายใจฟึดฟัด อยากจะตอบโต้กลับไปแรง ๆ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องที่เกี่ยวพันถึงความอยู่รอดของตระกูลกู้ กู้หยุนหลานก็ไม่รู้ว่าจะโต้กลับไปอย่างไร

กู้ซิ่งเหว่ยสูบบุหรี่และพูดอย่างเหยียดหยาม “นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอคนเดียว พวกเราก็ไม่ได้สนใจว่าเธอจะถูกหรือผิด สำหรับงานเลี้ยงขอโทษในวันนี้ เธอจะไปก็ไป เธอไม่อยากไปก็ต้องไป เธอไม่มีทางเลือก”

“ถ้าเธอยืนยันที่จะไม่ไป เราก็ต้องมัดเธอไป คงจะดูเธอลากทุกคนลงนรกไปไม่ได้ กู้หยุนหลาน เธอต้องคิดให้ดี ๆ ถ้ามัดเธอไป ไม่แน่ว่าอาจจะให้เธอกินยานอนหลับก็ได้ ถึงตอนนั้น ส่งเธอไปก็ไม่รู้ว่าไปที่ไหนแล้ว”

กู้ชิงหลินพูดทีเล่นทีจริง และทุกคำที่พูดออกมาต่างยั่วประสาทของกู้หยุนหลาน

ถ้าถูกบังคับให้กินยานอนหลับจริง ๆ ที่ที่ไปคงไม่ใช่งานเลี้ยงขอโทษแน่นอน คงจะถูกพวกเขาส่งไปที่เตียงของโอวหยางจงเฉิงเป็นแน่!

ความรู้สึกเหน็บหนาวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของกู้หยุนหลาน รูปร่างอันสวยงามของกู้หยุนหลานสั่นสะท้านเล็กน้อย เธอมองไปที่กู้เจี้ยนกั๋วและอีกสี่คนด้วยความตื่นตระหนก ราวกับว่าพวกเขากลายเป็นปีศาจกินคน และจะกลืนกินตัวเองเมื่อไหร่ก็ได้

“พวกคุณ… พวกคุณจะบีบบังคับฉันแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม?”