บทที่ 383

ตกดึก

ในห้องวีไอพีของภัตตาคารอาหารไห่เยี่ยน

กู้หยุนหลานนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่มุม โอวหยางจงเฉิงที่อยู่ตรงข้ามเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า

เมื่อคิดว่าคืนนี้จะสามารถทับอยู่บนร่างของดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมคมดอกนี้ได้ และขออะไรจากเธอก็ได้ โอวหยางจงเฉิงก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

กู้เจี้ยนกั๋วหยิบขวดเหล้าเหมาไถขึ้นมาและเปิดฝาออก รินเหล้าด้วยความเคารพให้โอวหยางจงเฉิง ประธานเฉียน ประธานหลินและคนอื่น ๆ ท่าทางนั้นแสดงความเคารพอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“ประธานโอวหยาง หยุนหลานคนนี้บางครั้งก็เถรตรงเกินไป หลังจากที่ทำให้คุณอารมณ์เสียเมื่อวานนี้ กลับไปก็รู้สึกนึกเสียใจ เมื่อได้ยินว่าคุณให้โอกาสเธอได้ขอโทษ…”

โอวหยางมองไปที่กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนกั๋วก็หุบปากทันที คำพูดต่าง ๆ ที่อยู่ในปากก็ไม่กล้าพูดต่ออีก

กู้เจี้ยนเจียงเห็นว่าบรรยากาศค่อนข้างเงียบ จึงรีบหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาและพูดว่า “ประธานโอวหยาง ในฐานะที่เป็นญาติผู้ใหญ่ของหยุนหลาน จึงถือว่ามีส่วนรับผิดชอบที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ พวกเราขอยกแก้วเพื่อดื่มขอโทษก่อน”

“คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คุณมีคุณสมบัติที่จะขอโทษฉันเหรอ?”

ประธานโอวหยางพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา

กู้เจี้ยนเจียงดูกระอักกระอ่วน และพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่มีครับ แน่นอนว่าผมไม่มีสิทธิ์ขอโทษคุณ ผมจะให้หยุนหลานมาขอโทษคุณเดี๋ยวนี้”

เมื่อวางแก้วเหล้าลง กู้เจี้ยนเจียงก็จ้องเขม็งไปที่หยุนหลานอย่างดุร้าย

กู้ชิงหลินแอบเตะกู้หยุนหลานใต้โต๊ะ และพูดอย่างไม่พอใจ “มัวทำอะไรอยู่ ยังไม่รู้จักดูสถานการณ์อีก รีบยกเหล้าขอโทษประธานโอวหยางสิ”

กู้หยุนหลานรู้สึกขมขื่น เธอลังเลเล็กน้อย แล้วฝืนหยิบแก้วเหล้าที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมา และยืนขึ้น