บทที่ 405

ตอนนี้เมื่อได้ยินคำว่าขบวนรถหรูที่มีป้ายทะเบียนของเมืองฉู่โจว พวกของคุณท่านกู้ก็พอจะนึกถึงโอวหยางจงเฉิงได้เท่านั้น

โอวหยางจงเฉิงมาตั้งแต่ช่วงเช้า ทำให้คุณท่านกู้และคนอื่น ๆ ต่างก็คิดว่าเขาต้องมาเอาเรื่องอย่างแน่นอน ไม่มีทางเป็นเรื่องอื่นไปได้

คุณท่านกู้ขมวดคิ้วแล้วมองไปที่กู้หยุนหลานอย่างโกรธเคือง

“หยุนหลาน! ตอนนี้ประธานโอวหยางมาถึงที่แล้ว แกต้องทำให้เขายอมรับคำขอโทษของแกให้ได้ รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?”

“พ่อ จะมัวพูดอ้อมค้อมกับเธอทำไม กู้หยุนหลาน แกต้องอยู่เป็นเพื่อนประธานโอวหยางดี ๆ แกต้องทำทุกอย่างตามที่ประธานโอวหยางต้องการ อย่าทำตัวซื่อบื้ออีกล่ะ!”

“เลิกคิดว่าตัวเองสูงส่งได้แล้ว คนเราคิดจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกก็ต้องเสียสละตัวเองทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าต้องเสียสละอะไรก็เท่านั้น แค่อยู่กับประธานโอวหยางก็จะได้รับความมั่งคั่ง เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ มีคนอีกมากมายที่หวังจะได้รับโอกาสเช่นนี้แต่ไม่มีสิทธิ์”

กู้หยุนหลานยิ้มอย่างหดหู่ สองมือของเธอกำแน่นจนซีดเซียวเพราะออกแรง

ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกอีกครั้ง โอวหยางจงเฉิงพาพวกของประธานเฉียนทั้งสามคน รวมถึงเลขากับเหล่าพนักงานในบริษัท เดินเข้ามาในห้องประชุมนั้น

คุณท่านกู้นำพวกกู้เจี้ยนกั๋วลุกขึ้นและต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“ยินดีต้อนรับประธานโอวหยาง ต้องขออภัยที่เราไม่ได้ต้อนรับอย่างเป็นทางการครับ ซิ่งเหว่ย นายรีบเรียกหยุนหลานให้ลุกขึ้นต้อนรับประธานโอวหยางเดี๋ยวนี้”

กู้เจี้ยนกั๋วจ้องไปที่กู้หยุนหลานที่ยังอยู่นั่งอยู่บนเก้าอี้

กู้ซิ่งเหว่ยที่กำลังจะเข้าไปเรียกกู้หยุนหลานให้ลุกขึ้นยืนก็ถูกโอวหยางจงเฉิงห้ามเอาไว้

ในสายตาของโอวหยางจงเฉิงขณะนี้ กู้หยุนหลานก็คือนายหญิง เพราะเมื่อคืนเขาเรียกหลี่โม่ว่านายท่านไปแล้ว ดังนั้นภรรยาของท่านหลี่โม่ก็คือนายหญิง

“พวกคุณจะทำอะไร ให้คุณหยุนหลานนั่งอยู่ที่เดิมก็ถูกแล้ว พวกเรามาเพื่อจะมาขอโทษคุณหยุนหลาน รีบยกของขวัญเข้ามาเร็วเข้า”

โอวหยางจงเฉิงแสดงรอยยิ้มที่ประจบเหมือนสุนัขสายพันธุ์ปั๊ก เขาโค้งคำนับแล้วพูดคำพูดที่ทำให้คนของตระกูลกู้ต้องตกตะลึง

ขอโทษ?