บทที่ 411

หลังจากที่เปิดอ่านข้อความ หลี่โม่ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที จากนั้นก็กดเข้าไปดูคลิปวิดีโอที่อีกฝ่ายส่งมา

เมื่อเปิดดูคลิปวิดีโอนั้น เขาก็เห็นกู้หยุนหลานถูกมัดติดกับเก้าอี้ด้วยสภาพที่หมดสติ

กู้หยุนหลานถูกลักพาตัว!

หลี่โม่โกรธขึ้นมาทันที จากนั้นเขากดไปที่เบอร์โทรศัพท์แล้วโทรกลับไปตามหมายเลขที่ส่งข้อความมา

“ฮัลโหล ภรรยาฉันอยู่ไหน พวกแกต้องการเงินเท่าไหร่ ฉันจะให้พวกแก แต่พวกคุณแกห้ามทำร้ายภรรยาฉัน!” หลี่โม่พูดอย่างร้อนใจ

“แหม ดูเหมือนจะเป็นห่วงเมียเสียจริง ๆ เลยนะ แต่เสียใจด้วย คุณชายของเราไม่ต้องการเงิน ถ้าแกไม่อยากให้เมียแกเป็นอะไรไป ก็รีบมาหาเธอที่โกงดัง 502 ที่เขตชานเมืองตะวันตกเดี๋ยวนี้ แต่จำไว้ด้วยว่า แกต้องมาคนเดียว ถ้าแกแอบพาคนมาด้วยล่ะก็ ฉันก็ไม่รับประกันความปลอดภัยของเมียแกล่ะนะ”

“ได้ พวกแกรอฉัน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ แต่พวกแกห้ามแตะต้องเธอโดยเด็ดขาด!” หลี่โม่ตะโกนพูดอย่างประหม่า

“อย่าพูดมาก ฉันจะให้เวลาแกยี่สิบนาที ถ้ายังมาไม่ถึง ฉันจะไม่เกรงใจกับเมียแกแล้ว!”

ลูกน้องกดวางสายแล้วกลับไปรายงานคุณชายซูด้วยสีหน้ามั่นใจ “คุณชายซูครับ เรียบร้อยแล้วครับ เจ้าคนไร้ประโยชน์คนนั้นรับปากว่าจะมาคนเดียวครับ”

“ฮ่า ๆ ดี ทำดีมาก รอมันมา”

จากนั้นคุณชายซูก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

……

สิบนาทีต่อมา คุณชายซูค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านนอกโกดัง

ทันทีที่เห็นหลี่โม่เดินเข้ามาในโกดังเพียงลำพัง ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ว้าว นี่มันเจ้าคนไร้ค่าที่ฝืมือเยี่ยมยอดไม่ใช่เหรอ ครั้งก่อนแกยังแสดงความเก่งกาจอยู่เลย ฉันจะคอยดูว่าวันนี้แกจะเก่งเหมือนครั้งก่อนไหม”

หลี่โม่มองคุณชายซูด้วยความโกรธ เขาพยายามระงับอารมณ์แล้วค่อย ๆ พูด “ที่แท้ก็แกนี่เอง! ปล่อยหยุนหลานไปซะ มีอะไรก็มาลงที่ฉัน”

“หนังสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แล้วจะให้ฉันปล่อยเธอออกไปได้ยังไงกันเล่า ตาวปาปลุกเธอให้ตื่นซิ”