บทที่ 412

หลี่โม่พูดอย่างกังวล

“หลี่โม่”

กู้หยุนหลานเม้มริมฝีปากของเธอและน้ำตาก็ไหลลงมาทันที

เมื่อเห็นว่าหลี่โม่ที่เข้ามาช่วยเธอเพียงลำพัง กู้หยุนหลานก็รู้สึกว่าเขาช่างโง่เขลาเสียจริง ๆ แต่ความโง่เขลาของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงไม่มีใครทำตามคำขอของคุณชายซูเช่นนี้แน่นอน

กู้หยุนหลานคิดว่า ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะทำเหมือนหลี่โม่อีกแล้ว

“ความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันจริง ๆ จะบอกให้นะ พวกแกยิ่งรักกันมากเท่าไหร่ เกมของฉันก็ยิ่งดูน่าตื่นเต้นมากเท่านั้น”

คุณชายซูรู้สึกเบื่อหน่ายกับความรักที่มีให้ซึ่งกันและกันของหลี่โม่กับกู้หยุนหลาน จากนั้นเขาหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วสอดปลายมีดเข้าไปในคอเสื้อของกู้หยุนหลาน

“แกคิดจะทำอะไร! ฉันขอเตือนแกก่อนนะ แกอย่าคิดทำอะไรแย่ ๆ ! แกปล่อยหยุนหลานไป ฉันจะเป็นตัวประกันให้แกเอง!” หลี่โม่ตะโกนอย่างกระวนกระวาย

ถ้ากู้หยุนหลานไม่ได้ถูกจับตัวไว้ หลี่โม่ก็จะสามารถสู้กับทุกคนในนี้ได้ แต่กู้หยุนหลานในขณะนี้อยู่ในกำมือของศัตรู หลี่โม่จึงทำอะไรไม่ได้จริง ๆ

“เหอะ ๆ แค่นี้ก็กังวลซะแล้ว ดูเหมือนว่าสภาพจิตใจของแกช่างอ่อนไหวจริง ๆ เลยนะ ถ้าแทงมันเข้าไป หน้าอกที่สวยงามของภรรยาแกก็คงจะมีรูโหว่ขนาดใหญ่!”

เมื่อสัมผัสถึงความเย็นของปลายมีดแหลมคม กู้หยุนหลานก็หลับตาลงสนิท

คุณชายซูพูดติดตลกและสะบัดข้อมือจนทำให้มีดตัดกระดุมบนปกเสื้อของกู้หยุนหลานออก

“ฮ่า ๆ เจ้าคนไร้ค่า กลัวจนฉี่ราดใส่กางเกงแล้วล่ะมั้ง สาวสวยเองก็คงตกใจไม่น้อย กลัวจนหน้าซีดไปหมดแล้ว ใครใช้ให้กล้าปฏิเสธฉัน ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสเธอได้หลับนอนกับฉันแล้ว เธอยังเล่นตัว วันนี้ฉันจะทำให้เธอเปลือยกายต่อหน้าทุกคนในนี้ รู้สึกตื่นเต้นแล้วใช่ไหมล่ะ!”

“แก แกมันโรคจิต!” กู้หยุนหลานพูดอย่างเย็นชา

“โรคจิตแล้วไง กัดฉันสิ เดี๋ยวฉันจะให้สามีไร้ค่าของเธอได้ดูตอนที่ฉันมีอะไรกับเธอ ให้มันถูกสวมเขาที่นี่ ฮ่า ๆ”

คุณชายซูมองไปที่หลี่โม่แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน “เจ้าคนไร้ค่า ตอนแกต่อยฉันรู้สึกสะใจยังไง ตอนฉันจัดการกับเมียแก ก็สะใจแบบนั้นเหมือนกัน! ยังกล้าทำตัวผยองอีกไหมล่ะ!”