บทที่ 419

“พวกเขาเป็นเพื่อนที่มาช่วยเหลือ จากโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ และล้วนแต่เป็นยอดฝีมือที่ได้ฝึกฝนกังฟูอย่างแท้จริง” หลี่โม่อธิบายอย่างไม่ใส่ใจ

แม้ว่าในใจของผู้คุ้มกันแห่งแดนประตูมังกรจะสับสนเล็กน้อย แต่ต่างก็ร่วมมือกับคำพูดของหลี่โม่ในทันที

“ใช่ พวกเราล้วนมาจากโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ เป็นเพื่อนเก่าของเขามาหลายปีแล้ว ในเมื่อนายไม่เป็นไรแล้ว งั้นฉันก็ขอตัว”

“พวกนายรีบไปตรวจดูอาการบาดเจ็บเถอะ ทางนี้ฉันมีน้ำมันสำหรับบาดแผลฟกช้ำ และรักษารอยฟกช้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก นายเอาไปใช้แล้วกัน”

ผู้คุ้มกันยัดขวดรักษาบาดแผลฟกช้ำไว้ในมือของหลี่โม่ แล้วกะพริบตาให้หลี่โม่ และหัวหน้าผู้คุ้มกันก็แยกย้ายถอยกลับไปพร้อมกับลูกน้อง

กู้หยุนหลานหยิบน้ำมันสำหรับบาดแผลฟกช้ำจากมือหลี่โม่ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เพื่อน ๆ พวกนี้ของคุณดูน่าสนใจมาก คุณสามารถต่อสู้ได้เก่งขนาดนั้น เคยฝึกกังฟูด้วยใช่ไหมคะ?"

“ต้องเคยฝึกฝนมาแน่อยู่แล้ว ถ้าไม่เคยฝึกฝนก็คงไม่เก่งขนาดนั้นหรอกครับ พวกเราต่างเคยเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนศิลปะการต่อสู้”

กู้หยุนหลานพยักหน้าเล็กน้อยและความสงสัยมากมายในใจก่อนหน้านี้ก็ได้รับการไขกระจ่าง

“กลับบ้านกันเถอะค่ะ ฉันจะทายาให้คุณดี ๆ เมื่อถึงเวลานั้นคุณต้องอดทนหน่อยนะคะ”

หลี่โม่ถูกกู้หยุนหลานลากออกจากโกดัง และทั้งสองก็นั่งแท็กซี่และตรงกลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้าน หวังฟางและกู้เจี้ยนหมินต่างไม่อยู่ และกู้หยุนหลานดันหลังหลี่โม่กลับไปที่ห้อง

“รีบนอนลงเถอะค่ะ ถอดเสื้อผ้าของคุณออกด้วย”

“กลางวันแสก ๆ แบบนี้ ไม่ดีหรอกมั้ง”

“คุณจะอายอะไรกัน ฉันทายาให้คุณ ไม่ได้จะกินคุณสักหน่อย เร็วเถอะน่า”

มือทั้งคู่ของกู้หยุนหลานวางบนสะโพก หงุดหงิดกับท่าทางของหลี่โม่จนหัวเราะออกมา

หลี่โม่ถอดเสื้อคลุมนอกอย่างลังเล ร่างกายของเขาเป็นรอยช้ำสีเขียวและสีม่วง มองดูแล้วน่าตกตะลึง