บทที่ 420

เมื่อได้ยินข่าวอุบัติเหตุของคุณชายซู ซูเหวินปินก็รีบเดินทางมาเยี่ยมอย่าเร็วที่สุด

แพทย์ไตร่ตรองถ้อยคำแล้วตอบกลับว่า "เนื่องจากมาส่งทันเวลา การช่วยชีวิตจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น เพียงแต่เสียเลือดมากเกินไป รวมทั้งกระดูกแขนขาทั้งสี่ถูกตัดขาดด้วยเครื่องมือที่แหลมคม อาจมีผลสืบเนื่องในการฟื้นตัวในภายหลัง เกี่ยวกับเรื่องการใช้แรงทางกายภาพ คาดว่าคงจะทำไม่ได้อีกแล้วครับ”

ซูเหวินปินแอบดีใจ การไม่สามารถทำงานหนักได้แล้วไม่ใช่เรื่องสำคัญ ตราบใดที่คุณชายซูไม่ฆ่าตัวตายในอนาคตก็เพียงพอแล้ว

“ขอบคุณครับหมอ ต่อไปคงต้องรบกวนคุณหมอมาก ๆ ด้วยครับ”

ซูเหวินปินยัดซองสีแดงไว้ในมือของหมออย่างเงียบ ๆ

แพทย์ปฏิเสธสองสามคำแล้วรับซองแดงจากซูเหวินปิน

“ตาวปา ตกลงว่าเรื่องมันเกิดอะไรขึ้น? พวกแกคนเยอะขนาดนั้นแต่กลับไม่สามารถปกป้องคุณชายซูได้อย่างนั้นเหรอ?” ซูเหวินปินจ้องไปที่พี่ตาวปาและกล่าวถาม

พี่ตาวปาสะดุ้งสั่นและอธิบายสถานการณ์

“ไม่ใช่ว่าพวกเราไร้ประโยชน์ครับ แต่เป็นเพราะพวกคนลึกลับพวกนั้นแข็งแกร่งมากเกินไป พวกเราต่างยังไม่ได้เห็นแม้แต่เงาร่างของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ก็ถูกโค่นล้มลงแล้ว คนพวกนั้นก็เหมือนกับยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ในภาพยนตร์ เพียงแค่ดีดนิ้วก็สามารถทำร้ายผู้คนให้บาดเจ็บได้แล้ว"

เมื่อนึกถึงฉากประหลาดในตอนนั้น ในใจพี่ตาวปาก็มีเกิดความสั่นกลัว มันเกือบจะเหมือนกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญเลย

“อีกอย่าง ตอนที่หลี่โม่ออกไป เขาได้คุยกับคนที่หน้าประตูโกดัง ผมได้ยินมาว่าหลี่โม่บอกว่าคนพวกนั้นเป็นเพื่อนของเขาและมาจากโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ แต่ก็ไม่ได้ยินเขาพูดว่ามาจากสำนักศิลปะการต่อสู้ที่ไหน”

ซูเหวินปินขมวดคิ้วขึ้นมา และค่อนข้างไม่เชื่อคำพูดของพี่ตาวปา

มียอดฝีมือในโลกนี้ ซูเหวินปินย่อมรู้จัก แต่ยอดฝีมือที่มีพลังเทียบเท่ากับที่พี่ตาวปาอธิบายไว้ เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งว่าจะพัวพันอยู่ในสำนักศิลปะการต่อสู้

คนที่มีความสามารถขนาดนั้น ไปเป็นผู้คุ้มกันเศรษฐีไม่ดีกว่าเหรอ? สามารถหารายได้หลายสิบล้านต่อปีง่าย ๆ และถึงแม้ว่าตัวเองจะเปิดประตูรับลูกศิษย์ก็ร่ำรวยเต็มไปด้วยลาภทรัพย์

“คาดว่าหลี่โม่จงใจพูดให้พวกเราสับสน”

ซูเหวินปินส่ายหัวแล้วผลักประตูห้องพักผู้ป่วยออก เดินไปที่ข้างเตียงและมองดูคุณชายซูผู้ไม่มีใครจะรัก