บทที่ 436

"หึหึ ฉันว่าตอนนี้เธอคงลำบากมากสินะ กับสามีที่น่าผิดหวังแบบนี้ ช่างไม่คู่ควรกับเธอเลย ถ้าเธอบอกว่าเธอแค่ชี้นิ้ว ไม่ว่าคนรวยและคนหนุ่ม ๆ ก็ยอมแต่งงานด้วย แล้วทำไมเธอถึงแต่งงานกับขยะแบบนี้นะ"

โจวชุ่ยฮวาไม่ปิดบังมันอีกต่อไป ความอิจฉาริษยาที่เธอมีต่อกู้หยุนหลานก็ถูกปลดปล่อยออกมาทันที

สีหน้าของกู้หยุนหลานเปลี่ยนไป และเมื่อเธอกำลังจะปกป้องหลี่โม่ หลี่โม่ก็ดึงข้อมือของกู้หยุนหลานไว้

กู้หยุนหลานไม่พูดอะไร โจวชุ่ยฮวามองไปที่กระจกมองหลังและหัวเราะอย่างมีความสุข

"โอ้ นี่ฉันเผลอพูดความจริงไป เธอก็รู้ว่าฉันเป็นคนตรงไปตรงมาเสมอ อย่าถือสาฉันเลยนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเธอไม่พูด ก็ไม่มีใครในครอบครัวรู้ว่าเธอแต่งงานกับไอ้คนไร้ค่านี่"

“เธอบอกว่าเมื่อก่อนคนรวยและคนหนุ่ม ๆ มีแต่จะไล่ตามจีบเธอ แล้วพวกเขาจะมีสีหน้าแบบไหนกันนะ ถ้ารู้ว่าเธอแต่งงานกับคนจน ฉันคิดว่าพวกเขาคงตกใจมากแน่ ๆ เลยล่ะ”

โจวชุ่ยฮวาพูดไปเรื่อย ๆ ทุกประโยคเหมือนมีดคม ๆ ที่แทงเข้าไปในหัวใจของกู้หยุนหลาน

โจวชุ่ยฮวาที่พูดอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ากู้หยุนหลานและหลี่โม่ไม่ตอบสนองอะไรเลย ไม่แม้แต่จะตะโกนด้วยความโกรธ

มันเหมือนกับการปล่อยหมัดต่อหมัด แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายโดนเสียเอง โจวชุ่ยฮวารำคาญเล็กน้อย

“ทำไมพวกเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ เป็นเพราะไม่ได้ฟังที่ฉันพูดอย่างนั้นเหรอ”

โจวชุ่ยฮวาถามอย่างรู้เท่าทัน

“เปล่า สิ่งที่เธอพูดค่อนข้างสมเหตุสมผล พูดต่อเลย เรากำลังฟังอยู่”