บทที่ 437

เมื่อเห็นว่ากู้หยุนหลานและหลี่โม่เงียบไป โจวชุ่ยฮวาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มเยาะเย้ย

“ของขวัญวันเกิดที่พวกเธอเตรียมให้คุณปู่คืออะไรบอกฉันหน่อยสิ ฉันขอดูหน่อย”

ใบหน้าของกู้หยุนหลานรู้สึกอายมาก ไม่มีของขวัญเตรียมไว้เลย เธอควรจะพูดอะไรดีในเวลานี้?

หลี่โม่เก็บโทรศัพท์มือถือของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม "เราแอบเตรียมของขวัญไว้แล้ว ถ้าพูดออกไปคงไม่เปฺ็นการเซอไพรซ์"

"หึหึ"

โจวชุ่ยฮวายิ้มอย่างเฉยเมยโดยคิดว่าหลี่โม่แค่แกล้งทำ เพราะเขาคงไม่กล้าหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกมาเพื่อสร้างความอับอายให้ตัวเองหรอก

“กลัวขายหน้าเหรอ ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนในครอบครัวรู้ว่านายมันคนขี้ขลาด ต่อให้นายเอาขนห่านไปให้ก็ไม่เป็นปัญหาหรอก ตราบเท่าที่นายยังให้ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า"

กู้หยุนหลานรู้สึกหดหู่ใจ เธอก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย หลี่โม่จับมือกู้หยุนหลานพลางบีบเบา ๆ และพูดด้วยเสียงต่ำ "ไม่ต้องกังวลนะ ผมก็เตรียมไว้แล้ว ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเสียหน้า”

กู้หยุนหลานยิ้มอย่างขมขื่น คิดเพียงว่าหลี่โม่กำลังปลอบโยนตัวเอง และไม่คิดว่าสิ่งที่หลี่โม่พูดจะเป็นความจริง

ใช้เวลาไม่นานรถก็แล่นเข้าสู่พื้นที่ชนบทแห่งใหม่ในชานเมือง อาคารขนาดเล็กสามชั้นของหมู่บ้านถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทั้งสองด้านของถนน

ตระกูลหวังเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในพื้นที่นี้ มีกวีนิพนธ์และหนังสือเก่าแก่นับศตวรรษและมีชื่อเสียงมากในหมู่บ้าน

เพื่อเฉลิมฉลองวันเกิดของคุณปู่หวัง มีการจัดตั้งเวทีขึ้นที่หน้าบ้านของตระกูลหวัง โคมไฟสีแดงและซุ้มประตูสีแดงได้ถูกจัดตั้งไว้ ทำให้ดูสดใส