บทที่ 443

กู้หยุนหลานและหวังซูหยุนพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งก็เริ่มรู้สึกสบายใจมากขึ้น

สายตาของหลี่โม่หันมองไปรอบ ๆ เห็นผู้คนที่นั่งอยู่นั้นล้วนแต่เป็นคนธรรมดา บางคนมีเอกลักษณ์ของความเป็นท้องถิ่น เดาว่าพวกเขาเป็นญาติและเป็นเพื่อนของตระกูลหวังในพื้นที่โดยรอบ

ไม่นานหวังจงเหิงและหวังจงเฉิงก็เดินมาด้วยกัน เขาทั้งสองมาเพื่อหาหวังซูหยุน อย่างไรก็ตามพวกเขาก็อยากจะมาเหยียดหยามหลี่โม่และกู้หยันหลานด้วย

หวังจงเฉิงเดินเข้ามาก่อน เหล่สายตามองไปที่หลี่โม่ เขาตบไปที่ไหล่ของหลี่โม่หนึ่งครั้ง

"ไอ้โง่ แกกำลังมองอะไรอยู่เหรอ ดูแกเหมือนไม่เคยเห็นโลกแบบนี้มาก่อนเลยสินะ ช่างน่าอับอายสำหรับตระกูลหวังของพวกเราซะจริง ที่มีลูกเขยที่ไม่เอาไหนอย่างแก กู้หยุนหลานเธอนี่ตาบอดไปได้ยังไง"

หวังจงเหิงก็เดินเข้ามา อย่างไม่เกรงใจพูดว่า "ไอ้โง่ วันนี้โชคดีของแก ที่ยังให้แกมานั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่นได้ ถ้าเป็นความคิดฉันนะ ปล่อยให้แกกินของเหลือในเล้าหมูยังจะดีกว่า"

"นี่พวกพี่จะพูดเกินไปแล้วนะ ก่อนหน้านี้ก็พูดอะไรน่าเกลียดออกมาตั้งมากมายยังไม่พออีกหรือไง นี่พวกต้องการจะฆ่าคนเลยเหรอไง" หวังซูหยุนพูดพร้อมขมวดคิ้ว

หวังจงเหิงมองที่หวังหยุนอย่างไม่พอใจ "เธอนี่เรียนมากจนโง่แล้วใช่ไหม ทำไมยังจะเข้าข้างไอ้ขยะนี่อีก คนจนแบบนี้ก็เหมือนขยะที่อยู่ในกองขยะนั่นแหละ ดีแต่เกิดมาเพื่อสร้างความอับอายให้คนอื่น!"

"พี่จงเหิงพี่สรุปได้ดี ขยะแบบนี้มีแต่จะทำให้ใคร ๆ เขาเยาะเย้ยเอา ไม่มีคุณค่าอะไรเลย มันกินดื่มใช้ชีวิตไปวันๆ มีแต่จะทำให้พวกเราขายหน้าอย่างเดียว ใช่ไหมน้องกู้หยุนหลาน ฮ่าฮ่าฮ่า"

ขณะที่หวังจงเฉิงพูด เขาตบไหล่และหลังของหลี่โม่อย่างแรง หลี่โม่กัดฟันนิ่งเงียบและอดทนต่อความเจ็บปวดจากการถูกตบ

กู้หยุนหลานโกรธจนกัดฟันและพูดด้วยน้ำเสียงเกลียดชังว่า "พวกนายต้องการอะไร? จะกลั่นแกล้งกันไปถึงไหนกัน?"

"กลั่นแกล้ง? เธอยังมีหน้ามาพูดว่าพวกเรากลั่นแกล้งเนี่ยนะ กู้หยุนหลานเอ๋ย กู้หยุนหลาน เธอบอกเมื่อก่อนเธอถูกบังคับ ตอนนี้เธอมาแต่งงานกับไอ้ขยะนี่ ยังจะบอกว่าถูกบังคับอีกเหรอ ฉันได้ยินมาว่า เธอยอมนอนกับคนอื่นก็เพื่อผลประโยชน์"

"พูดบ้าอะไร!"

ดวงตาของกู้หยันหลานมีน้ำตาไลออกมา หวังซูหยันยืนอยู่ข้างกู้หยุนหลาน เพ่งมองไปที่หวังจงเฮิงด้วยความเกลียดชัง