บทที่ 444

"ใครใช้ให้นายมาดูหมิ่นหยุนหลาน ถ้านายกล้าพูดจาดูหมิ่นหยุนหลานอีก ฉันก็จะต่อยหน้านายอีก!"

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชาที่สุด

"บัดซบ! วันนี้ถ้าฉันไม่ฆ่าแก วันนี้แกไม่ตายอย่ามาเรียกฉันว่าหวังอีก !"

หวังจงเหิงเพียงต้องการแก้แค้น เขากวาดสายตาไปรอบ ๆ มองหาอะไรบางอย่างที่จะใช้ประโยชน์ได้เพื่อต้องการที่จะฆ่าหลี่โม่

หวังจงเฉิงเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี จึงดึงหวังจงเหิงไว้พูดว่า "พี่จงเหิง พวกเรากลับกันเถอะ เรื่องนี้ปล่อยให้คุณลุงจัดการเถอะ"

หวังจงเหิงยังหาตัวช่วยไม่ได้ และคิดได้ว่าสิ่งที่หวังจงเฉิงพูดก็ถูก ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่หลี่โม่อย่างดุดัน

"แกรออยู่ที่นี่เถอะ เดี๋ยวฉันจะให้แกดูอะไร วันนี้ฉันจะถลกหนังของแก"

เมื่อหวังจงเหิงหันพูดคำหยาบจบก็หันหลังและเดินจากไป หวังจงเฉิงจ้องไปที่หลี่โม่อย่างชั่วร้ายและพูดอย่างเห็นด้วย "ไอ้เศษขยะ แกไม่รู้ว่าแกกำลังเล่นอยู่กับใคร แกรอก่อนเถอะ พวกฉันจะกลับมาชำระแค้นกับแก!"

"แล้วฉันจะรอพวกนาย"

หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และเดินกลับไปนั่งที่ของตนเอง

กู้หยุนหลานและหวังซูหยุนก็กลับมาที่ของตัวเอง ทั้งสองถอนหายใจพร้อมกัน

"หลี่โม่ คุณก็ใจร้อนเกินไป ทำไมต้องไปมีเรื่องปัญหากับพวกเขาด้วย แบบนี้ฉันกลัวว่าจะ… "

กู้หยุนหลานลูบใบหน้าของเธออย่างเป็นกังวล แต่เธอไม่สามารถพูดคำต่อไปนี้ได้

แน่นอนผลที่จะตามมาคงไม่ใช่เรื่องดี ถูกดุ ถูกเหยียดหยาม ต้องคุกเข่าขอโทษ หรือแม้แต่อาจจะถูกขับไล่ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลลัพธ์ที่เป็นไปได้ทั้งนั้น