บทที่ 461

คุณหลงจะคีบอาหารให้หลี่โม่?

สมาชิกในตระกูลหวังต่างพากันปวดหัวและรู้สึกแย่ไปหมดเมื่อได้ยินคำพูดของเฉียวเจิ้งหลง

นี่มันบ้ายิ่งกว่าให้หนูไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวของแมวเสียอีก!

หลี่โม่มีสิทธิ์อะไร?

เขาเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ มีสิทธิ์อะไรที่จะให้คุณหลงคีบอาหารให้เขา!

คนไร้ประโยชน์อย่างเขาจะได้รับเกียรติเช่นนี้ได้อย่างไร!

แม้แต่คนทั้งกรุงโซลก็ไม่มีใครกล้าให้คุณปู่คีบอาหารให้!

สมาชิกตระกูลหวังต่างว้าวุ่นและพวกเขาทั้งหมดต่างมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ

แขกเหรื่อยิ่งตกใจมากอย่างอธิบายไม่ถูกพร้อมทั้งมองหลี่โม่ด้วยสายตาประหลาดใจ ทุกคนไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเขาคิดที่จะทำอะไรกันแน่

“นี่มันมากเกินไปหรือเปล่า ว่ากันว่าหลี่โม่เป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกินที่ไร้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคุณหลงและคุณเหวินถึงเคารพเขาขนาดนี้ล่ะ?”

“มันคงเป็นเรื่องบังเอิญถ้าจะบอกว่ามีคนหนึ่งที่เคารพเขา แต่ทั้งคุณหลงและคุณเหวินต่างให้ความเคารพขนาดนี้ แสดงว่ามันต้องมีสาเหตุที่แท้จริง”

“ทั้งคุณหลงและคุณเหวินต่างเรียกเขาว่าคุณชายหลี่ พวกคุณลองคิดดูสิว่าคนที่ให้ของขวัญวันเกิดสุดพิเศษเมื่อกี้นี้ก็คือคุณชายหลี่เช่นกัน เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นเขา?”

แขกรับเชิญต่างคาดเดาในใจไปต่าง ๆ นานา และสายตาที่พวกเขามองหลี่โม่ก็เปลี่ยนไป

ใบหน้าของหวังจงเหิงกระตุกสองครั้งพร้อมมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาอิจฉาราวกับว่าเขาสามารถพ่นไฟโกรธออกมาได้

“หลี่โม่ คนไร้ประโยชน์ กล้าดียังไงถึงให้คุณหลงคีบอาหารให้ ยังไม่รีบลุกขึ้นมาดูแลคุณหลงอีก!”

หวังจงเหิงตะคอกพร้อมหายใจกลิ่นแอลกอฮอล์ออกมา

เฉียวเจิ้งหลงกลอกตาและมองไปที่หวังจงเหิงด้วยสายตาเย็นชา ตะเกียบที่อยู่ในมือกระแทกเข้ากับหน้าของหวังจงเหิง

“พูดจาอย่างนี้กับคุณชายหลี่ได้ยังไง! รนหาที่ตายรึไง!”