บทที่ 477

"ปล่อยให้มันเข้ามา ฉันจะอัดมันจนพ่อกับแม่มันจำไม่ได้เลย!" เหล่าไป่คำรามด้วยความโกรธ

เหล่าไป่รู้สึกว่าหลี่โม่กำลังเสแสร้ง และการเสแสร้งแบบนี้จะถูกทำลายด้วยกำปั้นเพียงหมัดเดียว ถึงเวลานั้นหลี่โม่ก็ทำได้เพียงร้องเรียกหาพ่อแม่และคุกเข่าขอความเมตตา

กู้หยุนหลานและคนอื่นต่างจ้องมองไปที่หลี่โม่ รอดูว่าหลี่โม่จะถูกทุบตีหรือไม่

เมื่อครู่นี้หลี่โม่ทั้งทำร้ายและคุกคามพวกเขา พวกเขาต้องการทำแบบเดียวกันให้หนักกว่าเดิมสิบครั้งร้อยครั้งบนร่างกายของหลี่โม่ถึงจะพอใจ

พวกอันธพาลพุ่งเข้าหาหลี่โม่พร้อมกับเสียงคำราม ไม้เบสบอล และท่อเหล็กกวัดแกว่งอย่างดุเดือด ทุกคนพุ่งเข้าหาหลี่โม่พร้อมกัน

ชายที่อยู่ข้างหลังเหล่าไป่พูดด้วยความเย้ยหยันว่า "พี่ไป่ พวกเรามาเสี่ยงโชคกันสนุก ๆ สักหน่อยดีกว่า มาดูกันว่าไอ้สารเลวนี่มันจะทนอยู่ได้สักกี่วินาทีกัน?"

นี่คือเกมที่เหล่าไป่และพรรคพวกชอบเล่นกัน เมื่อก่อนส่วนมากจะเป็นเหล่าไป่ที่ชนะ

เหล่าไป่ตบริมฝีปากสองครั้งและพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันคิดว่าไอ้หมอนี้มีความโหดเหี้ยมในสายตาของมัน สำหรับมันสามนาทีคงไม่มีปัญหา"

"นี่ พี่ไป่พี่จะมองมันสูงเกินไปแล้ว ถึงไอ้คนพวกนี้จะมีฝืมือไม่เท่าไรนัก แต่พวกมันก็ไม่ใช่หมาหรือแมวทั่ว ๆ ไป ผมคิดว่าไอ้ไร้ประโยชน์นี้คงอยู่ได้นานสุดหนึ่งนาที"

"หนึ่งนาทีมันมากเกินไป เริ่มจับเวลาตั้งแต่ตอนนี้ ไอ้ไร้ประโยชน์นี้คงจะอยู่ได้ไม่ถึง 30วินาที เกมนี้มีชื่อว่า ชายที่ไม่เกิน 30 วินาที เหมาะสมดีกับไอ้ไร้ประโยชน์นี่"

รุ่นน้องของเหล่าไป่คนหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจับเวลา

"พวกนาย ถ้าแพ้ฉันต้องเลี้ยงข้าวฉันหนึ่งเดือน" เหล่าไป่พูดอย่างเฉย ๆ

"ไม่มีปัญหา ครั้งนี้ผมชนะแน่นอน"