บทที่ 478

เหล่าไป่เข้าใจความหมายของรุ่นน้องของเขา แต่เมื่อเห็นความกระฉับกระเฉงของหลี่โม่แบบนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า บางทีไอ้หมอนี่ที่อยู่ตรงหน้าเขาอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ทั้งหมดเป็นเพราะสายตาคู่นั้นของหลี่โม่ก่อนหน้านี้ สายตาที่ทำให้เหล่าไป่รู้สึกพูดอะไรไม่ออก

"ระวังประสบการณ์พันปี ของพวกแกที่ฝึกฝนมา เมื่อมาเจอไอ้หมอนี้ จะใช้การณ์อะไรไม่ได้เลย"

หลังจากที่เหล่าไป่พูดจบก็ชี้ไปที่พื้น มีคนอันธพาลนับสิบนอนอยู่บนพื้น แต่ละคนกุมหัวใจและคร่ำครวญ ไม่สามารถแม้แต่จะลุกขึ้นยืน

รุ่นน้องสองคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัวพร้อมกัน แบบนี้ไม่สามารถทำได้แน่นอน ต่อให้ถูกซ้อมจนตายก็ทำไม่ได้ หรือต่อให้ไม่โดนซ้อมจนตายก็ทำไม่ได้

กู้หยุนหลานจ้องมองที่หลี่โม่ด้วยดวงตาที่เปิดกว้าง กังวลว่าหลี่โม่จะได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าเธอจะเห็นฉากนี้ของหลี่โม่หลายครั้ง แต่กู้หยุนหลานก็ยังกังวลอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อเห็นคนอันธพาลเหล่านั้นถูกหลี่โม่ทุบตีทีละคน กู้หยุนหลานรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย

กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนเจียง และคนอื่นต่างก็จ้องมอง ดวงตาของพวกเขาใหญ่เท่าไข่ห่านและปากของพวกเขาเปิดกว้างกระพือในสายลม

พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น ทำไมหลี่โม่ถึงต่อสู้ได้ขนาดนี้?

นี่ยังเป็นคนไร้ประโยชน์ที่มักถูกผู้คนดูถูกอยู่หรือไม่!

แต่ความคิดนี้กลายเป็นความโกรธขึ้นมา กู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่นก็รู้สึกเช่นนั้น ในเมื่อหลี่โม่ต่อสู้ได้ ทำไมไม่รีบมาช่วยพวกเขา ในเมื่อหลี่โม่ต่อสู้ได้ ทำไมไม่แก้ไขอะไรตั้งแต่เริ่มต้น

ทั้งหมดเป็นความผิดของหลี่โม่ เป็นเพราะหลี่โม่ก่อเรื่องพวกนี้ทำให้ทุกคนต้องโดนร่างแหไปด้วย!

"ไอ้เดนสังคมทั้งห้าคนนั้น เมื่อกี้พวกมันอัดพวกเราอย่างหนัก ยังไงพวกมันก็ต้องจัดการไอ้หลี่โม่ได้แน่" กู้เจี้ยนกั๋วพูดอย่างชั่วร้าย