บทที่ 51

เสียงนี้รู้สึกไม่น่าฟังเอาเสียเลย

หลี่โม่เลิกคิ้วและเห็นฉวีเทียนไห่ในชุดที่หรูหรา เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับทำหน้าเยาะเย้ยตามเคย

เขาเดินมาด้านหน้าและมองหลี่โม่จากหัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ดูถูก จากนั้นก็ดึงที่คอเสื้อของเขาและเยาะเย้ย “น่าประทับใจดีนี่ หลี่โม่ ธุรกิจร้านสปาของแกขยายมาถึงที่นี่แล้วอย่างนั้นเหรอ น่าประทับใจจริง ๆ”

ขณะพูด เขายังยกนิ้วให้ แต่นั่นกลับฟังดูประชดประชันสุด ๆ

คิ้วของหลี่โม่ขมวด ใบหน้าของเขาไม่พอใจเล็กน้อย

‘ฉันจะทำอะไร แล้วเกี่ยวอะไรกับแก?’

‘จะว่าไป เราสนิทกันเหรอ?’

หลี่โม่ส่ายหัวและไม่ได้ให้ความสนใจอีกฝ่ายเท่าไหร่ เขาจึงหันหลังเดินจากไป

ทว่า เมื่อฉวีเทียนไห่เห็นแบบนี้ ก็ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก!

ไอ้บ้านี่!

‘ลูกเขยไร้ประโยชน์ของตระกูลกู้ ใคร ๆ ก็ว่ามันเป็นไอ้ขยะ กล้าดียังไงมาเมินใส่ฉัน’

ฉวีเทียนไห่ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยหลี่โม่ไป เขาจึงไปประจันหน้าและขวางทางหลี่โม่ทันที พร้อมพูดประชดประชันว่า “โอ้ อวดดีจริง ๆ นะแก แถมยังกล้าเมินฉันอีก ทำไมล่ะ คิดว่าตัวเองไปถึงฮั่นพาเลซ แล้วจะมาเป็นแขกที่นี่ได้หรือไง หยุดฝันเถอะ แกไม่มีปัญญาจ่ายหรอก"

หลี่โม่ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจอย่างมาก

เขายังมีเรื่องต้องจัดการและไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้

ในเวลาเดียวกัน ชายหญิงคนรวยรุ่นที่สองที่อยู่ข้างหลังฉวีเทียนไห่ ก็มองหลี่โม่ด้วยสายตาแปลก ๆ เช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้จักกับหลี่โม่ แต่พวกเขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับหลี่โม่มาบ้าง

ลูกเขยของตระกูลกู้ในเมืองฮั่น ไอ้ขี้แพ้ที่คอยพึ่งพาภรรยาให้เลี้ยงดู แม้แต่ในตระกูลกู้ เขาก็ไม่มีสถานะใด ๆ แม้จะเป็นสุนัขสักตัวหนึ่งก็ไม่ใช่

“นายน้อยฉวี นี่คือหลี่โม่คนไร้ประโยชน์ผู้โด่งดังหรือเปล่า? เขาก็ดูเป็นเหมือนข่าวลือที่ว่าจริง ๆ นั่นแหละ”

“ครั้งแรกที่ฉันเจอเขา เขามันโง่จริง ๆ ได้ยินมาว่า ลูกสาวเขายังไม่รู้ว่าเขาเป็นใครด้วยซ้ำ น่าสงสารจริง ๆ”

“โอ้ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า กู้หยุนหลานแต่งงานกับคนแบบนี้ได้ยังไง”

หลายคนยืนที่อยู่ข้างหลังฉวีเทียนไห่ หัวเราะและพูดจาดูถูกกันสนุกปากทีเดียว

พวกเขาไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของหลี่โม่เลยแม้แต่น้อย คิดแค่ว่าเขาเป็นเศษขยะที่มีไว้ให้คนอื่น ๆ คลายเครียดก็เท่านั้น