บทที่ 524

สีหน้าของหวังฟางและกู้เจี้ยนหมินซีดเผือดลง ในใจต่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอัดแน่น

หวังฟางที่ตื่นตระหนกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างยื่นมือออกไปทุบหลี่โม่อย่างแรง “แก ไอ้คนระยำ แกก่อเรื่องขนาดนี้ได้ยังไง! ไปยั่วโมโหพี่ใหญ่ของจินไห่ได้ยังไง!”

“แม่คะ ใจเย็นลงหน่อย เป็นฮั่วเจี้ยนเฟิงต่างหากที่พาคนพวกนั้นมาหาเรื่องหลี่โม่ ชูจงเทียนก็ช่วยคลี่คลายเรื่องนี้ไปแล้ว”

กู้หยุนหลานช่วยอธิบายแทนหลี่โม่

กู้เจี้ยนหมินเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง “เจี้ยนเฟิง ฉันจะให้คุณพูดมาให้ละเอียด ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

ฮั่วเจี้ยนเฟิงยิ้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ผมบังเอิญเจอกับคู่ค้าทางธุรกิจสองสามราย ก็เลยพูดคุยกันไม่กี่คำ พวกเราเข้ามาก็เจอกับหลี่โม่พอดี จากนั้นหลี่โม่ก็ยั่วโมโหให้พวกเขาไม่พอใจ ผมที่อยู่ตรงกลางเองก็เกลี้ยกล่อมไม่ไหว เรื่องราวก็เลยวุ่นวายใหญ่โตน่ะครับ”

“พูดจาเหลวไหล”

กู้หยุนหลานมองไปยังฮั่วเจี้ยนอย่างโกรธเคือง

“ผมพูดเหลวไหลยังไง ไม่เชื่อจะไปถามต่อหน้าตัวต่อตัวเลยก็ได้นะ แถมเจ้าขยะนี่ยังเดิมพันกับพวกเขาด้วย เดิมพันว่าตอนท้ายสุดของการประมูลหินแร่ หินแร่ที่ประมูลมาของใครจะผ่าออกมาแล้วจะคุณภาพดีกว่ากัน”

ฮั่วเจี้ยนเฟิงพูดอย่างไม่เร่งร้อน ท่าทางราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนเอง

กู้เจี้ยนหมินตบพนักวางแขนของเก้าอี้อย่างรุนแรง แล้วมองไปยังหลี่โม่ด้วยความโมโห “ก่อเรื่องไปทั่ว! แกยังกล้าพนันกับคนอื่นอีกเหรอ แกมีเงินไปประมูลเท่าไหร่กัน!”

“ประมูลหินที่ถูกที่สุดก็ได้แล้วครับ”

หลี่โม่พูดอย่างราบเรียบ

“แกเคยเห็นหินแร่หรือเปล่า! หินแร่ในการเดิมพันหินพวกนั้นฉันดูมาหมดแล้วรอบหนึ่ง หินแร่ที่ถูกที่สุดก็คือเศษหิน มันไม่มีทางผ่าออกมาเป็นของดีอะไรอยู่แล้ว! ฉันคิดว่าแกกำลังรนหาที่ตาย!”

กู้เจี้ยนหมินพูดเสียงดังด้วยความโมโห

หวังฟางเอื้อมมือไปลูบหน้าอกของกู้เจี้ยนหมิน เพื่อช่วยให้กู้เจี้ยนหมินสงบลง