บทที่ 533

"แกคิดจะหนีตอนนี้ กลัวขึ้นมาแล้วล่ะสิ? สายไปแล้วล่ะโว้ย!"

เมื่อเห็นหลี่โม่และคนอื่นกำลังลากกระเป๋าเดินทาง ฮั่วเจี้ยนเฟิงก็คิดว่าหลี่โม่กำลังจะหนีกลับกรุงโซล

ฮั่วเจี้ยนเฟิงไม่อยากให้หลี่โม่หนีไปและต้องการรอให้เฝิงจื่อไฉและพรรคพวกแก้แค้นหลี่โม่ก่อน

ทายาทเศรษฐีหลายคนในจินไห่ต้องถูกฟันสามทีหกรู ต่อให้ฮั่วเจี้ยนเฟิงจะใช้นิ้วเท้าของเขาคิด ก็สามารถเข้าใจได้ว่าทายาทเศรษฐีพวกนั้นจะต้องกลับมาแก้แค้นแน่นอน

หลี่โม่ชำเลืองตามองที่ฮั่วเจี้ยนเฟิงโดยไม่สนใจที่จะพูดคุยกับเขาเลย

หวังฟางต้องการพูดคุยกับฮั่วเจี้ยนเฟิง แต่กู้เจี้ยนหมินต้องการที่จะกลับบ้านไปชื่นชมหยกมรกต ดังนั้นเขาจึงลากหวังฟางออกจากโรงแรมทันที

หลี่โม่และกู้หยุนหลานทั้งคู่เดินผ่านฮั่วเจี้ยนเฟิงไปโดยไม่มีใครสนใจฮั่วเจี้ยนเฟิงเลย

ด้วยความหงุดหงิด ฮั่วเจี้ยนเฟิงคว้าแขนของหลี่โม่และตะโกนอย่างเดือดดาล “แกออกไปไม่ได้! แกต้องอยู่จินไห่เพื่อรับโทษ!”

"นายเป็นบ้าอะไร?"

หลี่โม่สะบัดมือของฮั่วเจี้ยนเฟิงและผลักเขาออกไป

"แกกล้าแตะต้องตัวฉัน! แกคิดผิดแล้ว!”

ฮั่วเจี้ยนเฟิงโวยวายและพุ่งเข้าหาหลี่โม่เพื่อที่จะจัดการกับหลี่โม่

ลู่เจี้ยนปินยกมือของเขาขึ้น และคนคุ้มกันของเขาก็พุ่งเข้ามาต่อยและเตะฮั่วเจี้ยนเฟิง ทำให้ฮั่วเจี้ยนเฟิงร้องอวดครวญ

"คุณชายหลี่ ต้องขออภัยด้วยครับ นี่เป็นความประมาทเลินเล่อของผมเอง" ลู่เจี้ยนปินโค้งคำนับและขอโทษ

“ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลย เขาเป็นบ้าของเขาเอง”