บทที่ 534

จางจงหยางมองไปที่เฝิงจื่อไฉที่ถูกหามส่งมาในห้องพิเศษของเขาด้วยความประหลาดใจ เขามองไปที่บาดแผลของเฝิงจื่อไฉและรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

“เรื่องของแกมันเป็นยังไง แกได้รับบาดเจ็บได้ยังไง?!”

เฝิงจื่อไฉมองไปที่จางจงหยางด้วยน้ำตาคลอเบ้า รู้สึกเสียใจอย่างมาก

“ผมแพ้เดิมพัน และทั้งตระกูลลู่และตระกูลชูก็ช่วยไอ้สารเลวนั้น พวกเราจึงถูกบังคับให้คุกเข่าสามครั้งและหมอบกราบเก้าครั้ง แล้วยังโดนฟันสามทีหกรูอีก”

ใบหน้าของจางจงหยางเริ่มสับสน และเขาพูดอย่างงงงวย "แกแพ้ได้ยังไง? เป็นไปได้ไหมว่าแกไม่ได้ประมูลหยกที่ดีที่สุดมาน่ะ?"

"พวกเราประมูลหยกที่ดีที่สุดมาได้แล้ว และไอ้สารเลวนั้นมันก็ประมูลได้หยกที่แย่ที่สุด ทุกคนก็บอกว่าเป็นแค่หินธรรมดา แต่พอเปิดออกมากลับเต็มไปด้วยมรกตสีเขียว!"

เฝิงจื่อไฉพูดพร้อมกับกัดฟัน แต่จางจงหยางกลับแสดงสีหน้าตื่นเต้น ประหลาดใจ สงสัย ตกใจ และอารมณ์อื่น ๆ มากมายผสมปนเปกัน

"เป็นไปได้ยังไง?"

ความคิดแรกของจางจงหยางเมื่อเขากลับมามีสติ นั่นคือมีบางอย่างดูแปลกไป

เฝิงจื่อไฉเช็ดน้ำตาของเขาและพูดด้วยความโกรธ "ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ พี่หยาง ผมอยากแก้แค้น เราต้องล้างแค้นมัน"

จางจงหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งแต่เขานอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล จางจงหยางก็เอาแต่คิดว่าจะแก้แค้นอย่างไร และตอนนี้เขาก็มีแผนอยู่ในใจแล้ว

“เหอลี่ฉวินและคนอื่น ๆ ก็ถูกแทงสามทีหกครั้งด้วยเหรอ?”

"ใช่ครับ โดนพร้อมกับผม พวกเราไม่สามารถทำอะไรได้เลย มันเป็นฝีมือของคนคุ้มกันของตระกูลลู่ที่เป็นคนทำ"

"หึ หึ"

จางจงหยางอุทานสองครั้ง "ต่อไปตระกูลลู่จะต้องคุกเข่าให้กับฉัน และมันจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรในจินไห่อีก เรามาวางแผนกันก่อน ให้เหอหลี่ฉวินและคนอื่น ๆ ติดต่อกับครอบครัวของพวกเขา และให้ครอบครัวของพวกเขาร่วมมือกันเพื่อจัดการกับตระกูลกู้ในกรุงโซล”

"เพื่อจัดการกับตระกูลกู้ในกรุงโซล? ไอ้สารเลวนั่นมันมาจากตระกูลกู้เหรอครับ?" เฝิงจื่อไฉถามด้วยสายตาที่หลี่เล็กลง