บทที่ 539

ชายทั้งสี่คนกวัดแกว่งดาบและพุ่งเข้าหาหลี่โม่อย่างโหดเหี้ยม

ส่วนของมีดโบกสะบัดตามแรงลม และตกลงไปที่แขนและเอวของหลี่โม่ คนเหล่านี้มักต่อสู้กันเป็นประจำ และพวกเขารู้ว่าไม่ควรรีบเน้นไปยังจุดสำคัญ หากฆ่าใครสักคนจะเป็นปัญหาใหญ่โต

หลี่โม่ยิ้มอย่างเย้ยหยัน ยื่นมือออกไปเหมือนสายฟ้า ใช้นิ้วสะบัดดาบทั้งสี่เล่มเบา ๆ

ดิง ดิง ดิง

หลังจากเสียงที่ดังต่อเนื่องกัน ใบมีดทั้งสี่เล่มก็หักเป็นสองท่อน

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนที่ดุร้าย เมื่อมองไปที่เศษส่วนครึ่งของใบมีดที่เหลืออยู่ในมือของพวกเขา ทุกคนก็กลายเป็นหินในทันที

แม้ว่าดาบจะเบาและบาง แต่ก็ไม่หนาเท่ามีดพร้า แต่ก็ไม่สามารถหักได้ด้วยนิ้ว

ทันใดนั้นภาพของปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ในนวนิยายจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นในความคิดของชายฉกรรจ์ทั้งสี่คน ทั้งสี่คนมองหลี่โม่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"แก แกเป็นคนประเภทไหน อย่าคิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้พวกเรากลัวได้"

หลี่โม่ส่ายหัวไปมา "ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด ไปเรียกลูกพี่ของพวกแกมาคุยกับฉัน"

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนมองหน้ากัน แล้วรีบหันหลังวิ่งหนีไป พวกเขาไม่สามารถรวบรวมความกล้าที่จะต่อสู้กับหลี่โม่ได้

เมื่อพบคนที่แข็งแกร่งทั่วไป พวกเขากัดฟันและกระทืบเท้าเพื่อลุกขึ้นต่อสู้ต่อ แต่เมื่อพบกับหลี่โม่ซึ่งแข็งแกร่งมาก ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนไม่ได้คุกเข่าลง ก็ถือว่ามีความอดทนไม่เลวแล้ว

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนวิ่งไปที่โกดังด้วยความตื่นตระหนก ในโกดังมีชายร่างกำยำมีหนวดมีเครา ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ กำลังตำหนิลูกน้องอันธพาลของเขาอยู่

“นี่พวกแกกินห่*อะไรกันเข้าไปเนี่ย?! แค่เปิดประตูยังทำไม่ได้ ไหนพวกแกบอกเชี่ยวชาญเรื่องสะเดาะกุญแจกันไง?”

ชายร่างผอมพูดด้วยใบหน้าที่ขมขื่น "พี่หลง ไม่ใช่ว่าพวกเราทำไม่ได้ แต่ระบบล็อกประตูมันซับซ้อนเกินไป แล้วก็เป็นระบบล็อกนำเข้า พวกเราก็เลยจัดการไม่ได้"