บทที่ 559

เมืองจินไห่ แผนกดูแลผู้ป่วยฉุกเฉินของโรงพยาบาล

เมื่อเฝิงจื่อไฉและคนอื่น ๆ กลับไปที่จินไห่พวกเขาก็ถูกส่งไปยังหอผู้ป่วยฉุกเฉิน

จางจงหยางนั่งอยู่บนรถเข็น ลูกน้องเข็นเขาเข้าไปในหอผู้ป่วยฉุกเฉิน

เมื่อมองไปที่สภาพที่น่าสมเพชของเฝิงจื่อไฉและคนอื่น ๆ ดวงตาของจางจงหยางก็ตกตะลึง เขานึกไม่ถึงว่าเฝิงจื่อไฉและคนอื่น ๆ จะถูกจัดการอย่างสาหัส

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกนายเป็นแบบนี้ไปได้”

น้ำตาของเฝิงจื่อไฉไหลออกมา การได้เห็นจางจงหยางเหมือนกับการได้เห็นญาติคนหนึ่ง

"หือ หือ หือ"

เฝิงจื่อไฉร้องไห้อย่างขมขื่น ไม่นานก็สงบสติอารมณ์ได้ "พี่หยาง พวกเราล้มเหลว และพ่ายแพ้อย่างหนัก"

“ฉันพอจะดูออก นี่นายถูกทำร้ายได้ยังไง ฝีมือไอ้ชูจงเทียนงั้นเหรอ?” จางจงหยางขมวดคิ้วแน่น

ความพ่ายแพ้ที่ตามมาทำให้สัตว์ร้ายในใจของจางจงหยางโกรธมาก และเขาอยากจะรีบไปกรุงโซลตอนนี้เพื่อล้างแค้นให้กับความอับอายของเขา

"ไม่ พวกเรายังไม่เห็นไอ้หมาแก่ชูจงเทียน ตอนแรกทุกอย่างก็ปกติดี แต่ต่อมา..."

เมื่อคิดถึงซูเหวินเหมา เฝิงจื่อไฉก็เริ่มกังวลอีกครั้ง และไม่สามารถพูดคำที่ติดอยู่ในใจได้

“แต่เกิดอะไรขึ้นเล่า!” จางจงหยางถามอย่างกระวนกระวายใจ

"ต่อมาผู้นำแห่งตระกูลซูในเมืองหลวงก็มา เขาก็สารภาพผิดกับไอ้ขยะหลี่โม่นั้น ไอ้ขยะนั้นก็สั่งให้เขากลิ้ง และเขาก็รีบกลิ้งจริง ๆ”

"หื๊ม?"