บทที่ 564

กู้หยุนหลานโค้งริมฝีปากของเธอและพูดอย่างไม่พอใจ "เพราะหนูรู้ว่าเขาจะมาทำอะไร หลี่โม่จึงออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นไงคะ"

"หยุดทะเลาะกัน ปล่อยให้ไอ้ขยะนี่ลองคิดเปรียบเทียบตัวมันเองกับคนอื่น ถ้ามันรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ไอ้ขยะ แกควรออกไป อย่าอยู่ที่นี่และทำให้หยุนหลานของเราเดือดร้อน" กู้เจี้ยนหมินพูดอย่างเย็นชา

หวังฟางพยักหน้าและจ้องไปที่หลี่โม่อย่างไม่พอใจ "แกมันไร้ประโยชน์ แหกตาของแกแล้วดูดี ๆ ว่าความแตกต่างระหว่างตัวแกกับคนอื่นต่างกันขนาดไหน!"

หลี่โม่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ไม่สนใจคำพูดของหวังฟางทั้งนั้น

"กิน กิน กิน! มันรู้แต่เรื่องกิน! ยังไม่รีบไปเก็บกวาดให้เรียบร้อย ถ้ามีใครมาเห็นขยะอย่างแกอยู่ในบ้านเรา ไม่รู้พวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"

หลี่โม่มองไปที่หวังฟาง วางจานข้าวของเขาอย่างเงียบ ๆ ลุกขึ้นและกลับไปที่ห้องของตัวเอง

กู้หยุนหลานตามหลี่โม่กลับไปที่ห้อง เธอจับมือหลี่โม่และพูดว่า "อย่าโกรธเลยนะคะ คุณแม่ของฉันก็เป็นแบบนี้ คุณก็รู้ รอฉันต้อนรับพวกเขาสักพัก แล้วเราค่อยออกไปข้างนอกกันนะคะ"

หลี่โม่ยิ้มและพยักหน้า "ตามใจคุณภรรยาครับ"

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะหาเสื้อผ้าให้คุณใส่ ทำไมคุณไม่ใส่ชุดรุ่นลิมิเต็ดของ Versace ตัวนั้นล่ะคะ สามีของฉันก็ไม่หล่อแพ้นายซีเหมินอะไรนั่นเหมือนกันนะ”

กู้หยุนหลานหยิบชุดสูทรุ่นพิเศษของ Versace และขอให้หลี่โม่ใส่มัน จากนั้นก็ช่วยหลี่โม่จัดทรงผมของเขาให้เรียบร้อย และมองไปที่หลี่โม่ที่หล่อเหลาด้วยรอยยิ้ม

"พวกแกทำอะไรกันอยู่! เสร็จหรือยัง! รีบไปต้อนรับคุณป้าเหอได้แล้ว"

เสียงตะโกนของหวังฟางดังก้อง กู้หยุนหลานหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ และดึงหลี่โม่ออกจากห้อง