บทที่ 605

หลังจากที่นั่งรถของเฉียวเจิ้งหลงไปส่งซีซีที่โรงพยาบาลแล้ว ลูกน้องของเฉียวเจิ้งหลงก็นำรถคันใหม่ที่เหมือนกันเป๊ะ ๆ มาให้ แล้วส่งมอบให้กู้หยุนหลานที่โรงพยาบาล

เฉียวเจิ้งหลงรายงานกับหลี่โม่เล็กน้อยว่าได้จัดการกับหลี่กังอย่างไร หลี่โม่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจนัก สื่อความหมายว่าจะจัดการหลี่กังอย่างไรก็แล้วแต่เขา

เฉียวเจิ้งหลงพูดคุยกับหลี่โม่อีกสองสามประโยค เขาก็เห็นว่าหลี่โม่อารมณ์ไม่ดีนัก จึงกล่าวลาและปลีกตัวออกไปอย่างรู้จักวางตัว

เมื่อหลี่โม่ส่งซีซีกลับห้องผู้ป่วย และเมื่อทั้งเขากับกู้หยุนหลานกล่อมซีซีให้นอนหลับได้แล้ว ทั้งสองคนก็ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านไปด้วยกัน

หวังฟางและกู้เจี้ยนหมินที่อยู่ที่บ้านต่างนั่งอยู่ในห้องรับแขก เมื่อเห็นหลี่โม่และกู้หยุนหลานกลับมาด้วยกัน หวังฟางก็ตบที่โซฟาอย่างแรง “หยุนหลาน มานี่ซิ แม่มีเรื่องจะคุยกับแก”

“แม่คะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ?”

กู้หยุนหลานนั่งลงข้าง ๆ หวังฟาง เอ่ยถามอย่างสงสัย

หลี่โม่ช่วยรินน้ำชาแทนกู้หยุนหลาน จากนั้นจึงนั่งลงข้าง ๆ ด้วย

“ญาติผู้พี่คนโตของลูกเซ็นสัญญาก่อสร้างและพัฒนากับบริษัทหยุนจงหลานแล้ว แต่ช่วงนี้บริษัทหยุนจงหลานไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย เขาก็เลยอยากให้แกติดต่อไปสักหน่อย แม่ได้ยินมาว่าระหว่างแกกับคุณหลี่ผู้ลึกลับคนนั้นดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์กันอยู่บ้างไม่ใช่เหรอ"

หวังฟางพูดไปพลางมองไปยังหลี่โม่ด้วยสายดูถูก “ไอ้ขยะอย่างแกจะมาฟังทำไม ฉันคุยกับลูกสาวของฉัน แกยังไม่รู้จักไสหัวไปไกล ๆ อีก”

“แม่คะ ทำไมต้องให้หลี่โม่ไปด้วย หนูเองก็ไม่รู้จักคุณหลี่ผู้ลึกลับอะไรนั่นเลย แม่เองก็อย่าไปเชื่อถือข่าวลือเท็จพวกนั้นสิคะ” กู้หยุนหลานเอ่ยอย่างเด็ดขาด

หวังฟางหัวเราะเล็กน้อย พูดด้วยท่าทีราวกับว่าฉันมองออกหมดทุกอย่างแล้ว “หยุนหลานเอ๊ย แม่รู้ว่าแกหน้าบาง ไม่อยากเสียหน้า ไม่อยากให้หลี่โม่ไอ้ไร้ประโยชน์นี่รู้ว่าแกกำลังปีนขึ้นสู่ยอดไม้แล้ว”

“แต่ว่ายังไงเขาก็ต้องรู้เรื่องพวกนี้เข้าอยู่ดี แกก็ไม่ต้องกังวลอะไร ถ้าหากไอ้ไร้ประโยชน์นี่ก่อเรื่อง ก็มีแม่กับพ่อของแกอยู่นี่ ไม่มีทางให้เขาก่อปัญหาใหญ่โตอะไรได้แน่นอน”

กู้หยุนหลานโกรธจนนึกอยากโต้แย้ง แต่เรื่องเช่นนี้ยิ่งอธิบายก็ยิ่งแย่ เกรงว่าหลังจากที่โต้แย้งแล้วจะยิ่งทำให้หลี่โม่เข้าใจอะไรผิดมากขึ้น