บทที่ 606

ทุกคนในตระกูลหวังแม้ในใจจะไม่เชื่อ แต่เมื่อเห็นหวังฟางพูดอย่างเป็นตุเป็นตะแล้ว นอกจากนี้ชื่อของบริษัทหยุนจงหลานกับกู้หยุนหลานก็มีความเกี่ยวข้องกันอยู่บ้างจริง ๆ ดังนั้นสมาชิกตระกูลหวังจึงตั้งใจจะลองทดสอบดู โดยเสนอว่าให้กู้หยุนหลานพาหวังจงฉวนไปพบกับคุณหลี่ผู้ลึกลับคนนั้น

กู้หยุนหลานกุมหน้าผาก รู้สึกไม่ค่อยดีไปทั้งตัว “แม่คะ แม่คงจะไม่ได้ให้หนูพาหวังจงฉวนไปพบกับคุณหลี่เศรษฐีลึกลับคนนั้นหรอกใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว แม่ก็หมายความว่าอย่างนั้นแหละ หยุนหลานครั้งนี้แกต้องพยายามเพื่อแม่สักครั้ง ให้แม่ของแกกลับไปที่บ้านเดิมแล้วเชิดหน้าชูตากับเขาได้บ้างสิ”

“แต่หนูไม่รู้จักคุณหลี่เศรษฐีลึกลับอะไรนั่นจริง ๆ นะคะ แม่จะให้หนูพาไปพบกับคนอื่นเขายังไงกัน” กู้หยุนหลานพูดอย่างปวดหัว

หวังฟางมองไปยังกู้หยุนหลานอย่างค่อนข้างประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของกู้หยุนหลานดูเหมือนจะไม่ได้เสแสร้ง ก็พลันทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาในทันใด

“นี่ นี่มันเป็นเรื่องแล้ว แม่ไปคุยโวเอาไว้แล้ว ถ้าทำไม่ได้ คงต้องถูกพวกลุง ๆ ของแกหัวเราะเยาะแน่ ทำไมชีวิตฉันถึงอาภัพแบบนี้นะ” หวังฟางเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น

กู้เจี้ยนหมินมองไปทางกู้หยุนหลาน แล้วถามอย่างเคร่งขรึม “แกไม่รู้จักคุณหลี่ของบริษัทหยุนจงหลานจริง ๆ เหรอ? พ่อได้ยินพวกลุงของแกเคยบอกว่าแกรู้จักเขานะ”

“เป็นข่าวลือทั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องจริงเลย แม่ออกไปพูดแบบนั้นได้ยังไงกันคะ” กู้หยุนหลานเอ่ยอย่างจนปัญญา

“แม่ก็ทำไปเพื่อกู้หน้าไม่ใช่หรือไง ใครจะไปรู้กันล่ะว่าสิ่งที่คนตระกูลกู้บอกมาจะไม่น่าเชื่อถือขนาดนี้” หวังฟางถอนหายใจพลางบ่นพึมพำ

หลี่โม่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “หรือจะลองให้ผมพาหวังจงฉวนไปไหมครับ ไม่แน่ว่าอาจจะได้พบกับประธานใหญ่ของบริษัทหยุนจงหลานก็ได้”

“แกน่ะเหรอ?”