บทที่ 607

ด้วยการเร่งเร้าของหวังฟาง หลี่โม่จึงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วแสร้งทำเป็นคุยกับเฉียนฝูสองสามประโยค จากนั้นจึงเก็บมือถือแล้วเอ่ย “ไม่มีปัญหาครับ จัดการให้ได้ทุกเมื่อ”

“จริงเหรอ?”

หวังฟางยังตกอยู่ในความตะลึง หล่อนยังรู้สึกว่ามันค่อนข้างเหลือเชื่อที่หลี่โม่สามารถทำให้เฉียนมาช่วยได้

“จริงแท้แน่นอนครับ ทางเฉียนฝูก็มีการร่วมมือทางธุรกิจกับบริษัทหยุนจงหลานอยู่พอดี การจัดการให้พบปะกันสักครั้งจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร”

หลี่โม่เอ่ยด้วยรอยยิ้มตาหยี แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาดนิดหน่อยที่ตัวเองต้องลำบากลำบนขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าตนต้องมาจัดการพบปะให้ตัวเองด้วยหรือนี่

“อย่างนั้นก็ดีเลย เรื่องนี้แก้ไขได้เสียที งั้นให้หยุนหลานพาจงฉวนไปได้ไหม”

หวังฟางเอ่ยอย่างได้คืบจะเอาศอก

“หนูไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะเกิดข่าวลืออะไรขึ้นมาอีก”

กู้หยุนหลานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

หวังฟางถอนหายใจ เธอเองก็กระดากใจที่จะไปบีบบังคับอะไร “งั้นหลี่โม่ แกก็พาจงฉวนไปหน่อยแล้วกัน ต้องแสดงท่าทีกับจงฉวนให้ดีสักหน่อยล่ะ”

หลี่โม่พยักหน้า “ไม่มีปัญหาครับ แม่คิดว่าจะไปเมื่อไหร่ดีล่ะ?”

หวังฟางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบมือถือออกมาโทรหาหวังจงฉวน

“คุณน้า น้าคุยกับหยุนหลานหรือยังครับ แล้วจัดการเรื่องพบปะให้ผมกับคุณหลี่ของบริษัทหยุนจงหลานได้หรือเปล่า?”

น้ำเสียงรีบเร่งของหวังจงฉวนลอยออกมาจากไมโครโฟน

“จงฉวน หยุนหลานทางนี้งานยุ่งมากไม่มีเวลา ให้หลี่โม่ไปพบกับประธานใหญ่ของบริษัทหยุนจงหลานกับเธอก็แล้วกัน เรื่องเวลานัดพบเธอคิดว่าตอนไหนเหมาะสม ทางน้าจะให้หลี่โม่นัดเวลาให้เอง”

หวังจงฉวนตะลึงไปเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าด้วยกันแน่น “ให้ลูกเขยไร้ประโยชน์ของน้าคนนั้นไปกับผมเนี่ยนะ? คุณน้าคงไม่ได้คิดผิดไปใช่ไหม นี่เป็นเรื่องสำคัญสูงสุดของตระกูลหวังเรานะครับ ทำไมหยุนหลานถึงเจียดเวลามาไม่ได้ล่ะ”

หวังฟางหัวเราะเบา ๆ อย่างอึดอัดใจ แล้วป้องไมโครโฟนเอ่ยเสียงเบา “จงฉวนเธอไม่ต้องแตกตื่นไป ให้หลี่โม่พาเธอไปพบก็พอแล้ว ขอแค่สามารถจัดการให้เธอกับประธานบริษัทหยุนจงหลานพบกันได้ เธอจะสนใจทำไมว่าใครจะพาเธอไป ถูกไหม”