บทที่ 621

เพียะ เพียะ เพียะ

เสียงที่ชัดเจนและคมชัดดังขึ้น หวังจงฉวนตบแก้มตัวเองอย่างรุนแรง จนกว่าหลี่โม่จะมองมาที่เขาถึงจะหยุด

"ท่านประธานหลี่ ผมผิดไปแล้ว ตระกูลหวังของเราผิดไปแล้ว ผมขอให้ท่านประธานหลี่ให้โอกาสเราได้แก้ไขข้อผิดพลาดของเรา ต่อไปเราจะไม่ทำผิดอีกแน่นอน" หวังจงฉวนคำนับและกล่าว

"เป็นการแสดงออกที่ดี นายจะเริ่มงานได้อีกในสองวัน ส่วนเงินล่วงหน้าจะจัดการให้วันพรุ่งนี้ ต้องใช้วัสดุที่มีคุณภาพ ถ้ามีปัญหาอะไร นายอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

หลี่โม่ไม่ต้องการทำอะไรกับหวังจงฉวนในขณะนี้ หวังจงฉวนมีทัศนคติที่ดีในการยอมรับความผิดพลาดของเขา ดังนั้นหลี่โม่จึงปล่อยหวังจงฉวนไป เพราะเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของกู้หยุนหลาน ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเอาถึงตาย

หวังจงฉวนพยักหน้าอย่างหนักแน่นและพูดอย่างจริงจัง "ท่านประธานหลี่ไม่ต้องกังวลครับ รอดูฝีมือของผมได้เลยครับ"

"ถ้าออกจากประตูนี้ไปแล้ว ฉันหวังว่านายจะลืมทุกสิ่งที่นายเห็นในห้องนี้ และอย่าออกไปพูดเรื่องไร้สาระกับคนอื่น"

หลี่โม่มองไปที่หวังจงฉวนด้วยสายตาที่เย็นชา

หวังจงฉวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นชูนิ้วขึ้นเพื่อสาบานกับท้องฟ้า "ผมสาบาน ถ้าผมเปิดเผยตัวตนของคุณต่อบุคคลที่สอง ขอให้ผมโดนฟ้าผ่า"

หลี่โม่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และยกมือให้หวังจงฉวนออกไป

"ท่านประธานหลี่ พวกเรายังต้องรอท่านอยู่ไหมครับ?" หวังจงฉวนถามด้วยเสียงเบา ๆ

“ไม่ต้อง” หลี่โม่ตอบ

หวังจงฉวนหยุดพูด โค้งคำนับและถอยห่าง พร้อมกับยืดตัวขึ้นเมื่อเขาไปถึงประตูสำนักงาน

เมื่อเปิดประตูและออกจากสำนักงาน หวังจงฉวนรู้สึกว่าทุกอย่างเหมือนความฝัน ไม่จริง มันเหลือเชื่อมาก