บทที่ 677

เสียงตะโกนของหลงเทียนสิงดังไม่น้อย แต่เมื่อผ่านกำแพงหนาของวิลล่าเข้ามาเสียงนั้นก็แผ่วเบาจนไม่สามารถได้ยินได้

แต่เสียงที่แผ่วเบานั้น หลี่โม่ได้ยินอย่างชัดเจน

มีคนมาอีกแล้ว!

ยังมีอีกพวก!

หลี่โม่ได้ข้อสรุปในใจอย่างรวดเร็วว่า คงจะเป็นคนที่ตระกูลหม่ามาสมทบสินะ

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย หลี่โม่ยิ้มและก้าวออกไป

หัวใจของจางเจียต้งรู้สึกตึงเครียดเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่โม่ เขารู้สึกแย่จนพูดอะไรไม่ออก

รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดี หลี่โม่ต้องจัดการตนแน่ ๆ !

หนี!

มีเพียงความคิดเดียวในใจของจางเจียต้ง ขาของเขาอ่อนแรง ทันใดนั้นเท้าของเขาก็เริ่มออกแรง จางเจียตงดีดตัวออกไปราวกับคนสปริงตัวได้

หลี่โม่ชำเลืองมองไปยังทิศทางของจางเจียต้ง เขาปรากฏตัวขึ้นข้างหลังจางเจียต้งในพริบตาเดียวแล้วถีบหลังของจางเจียต้ง

พลังอันทรงพลังนั้นทำให้ร่างของจางเจียต้งเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน จางเจียต้งรู้สึกเหมือนเครื่องบินที่ไร้การควบคุมและกระแทกเข้ากับกำแพงที่อยู่ไม่ไกล

ความแค้นเกิดขึ้นในใจจางเจียต้ง เขาตั้งการ์ดเพื่อปกป้องตนเอง

โครม!

จางเจียต้งกระแทกทะลุเข้าไปในกำแพงเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ควันและฝุ่นฟุ้งกระจาย เขาสามารถมองเห็นฉากด้านนอกได้

หลงเทียนสิงและคนอื่น ๆ ตกใจกับจางเจียต้งที่จู่ ๆ ก็โผล่ออกมาจากกำแพง ลูกศิษย์หลายคนเหนี่ยวไกด้วยความตื่นตระหนก และสาดกระสุนยิงใส่จางเจียต้ง

เสียงปืนดังไปตามกันทีละนัด เมื่อเสียงปืนนัดแรกดังขึ้น ทุกคนยังคงเหนี่ยวไกและเริ่มยิงไปที่จางเจียต้ง