บทที่ 688

กู้หยุนหลานเช็ดน้ำตาและเฝ้าดูหลี่โม่ตัดสายสีแดงอย่างกระวนกระวายใจ

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

หลังจากส่งเสียงตี๊ดสามครั้ง ตัวจับเวลาก็หยุดลง

เหล่าฮู๋มองไปที่หลี่โม่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดว่าตัวเองคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ส่วนหลี่โม่ตัดชนวนระเบิดด้วยความใจเย็น ดูก็รู้ว่าหลี่โม่พิเศษขนาดไหน

คนธรรมดายิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญด้านการกู้ระเบิดที่ได้รับการฝึกมาอย่างดียังต้องวิเคราะห์อย่างจริงจังเป็นเวลานาน

แต่หลี่โม่เพียงแค่มองแวบเดียว เขาก็สามารถแยกชิ้นส่วนระเบิดได้อย่างใจเย็น

“เห็นไหม หยุดแล้ว ทุกอย่างเป็นปกติแล้ว ผมจะแก้มัดระเบิดแล้วพาพ่อกับแม่กลับไปที่ห้องก่อน คุณก็อยู่ดูพวกเขานะ พวกเขายังไม่ได้สติ อย่าบอกพวกเขาเรื่องนี้ล่ะ รอพวกเขาตื่นขึ้นมาค่อยแต่งเรื่องเกลี้ยกล่อมพวกเขา"

“อื้ม ๆ ฉันจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง”

ในใจกู้หยุนหลานตอนนี้ไม่รับรู้อะไรแล้ว หลี่โม่พูดอะไรเธอก็ทำตามนั้น

หลี่โม่พยุงกู้เจี้ยนหมินและหวังฟางกลับไปที่ห้อง หลังจากปลอบโยนกู้หยุนหลานอยู่สักพัก เขาก็เดินออกจากห้องและปิดประตู

มือและเท้าของเหล่าฮู๋ไม่มีแรง เขาจึงทำได้เพียงคุกเข่าบนพื้นในท่าทางแปลกประหลาด

เมื่อเห็นหลี่โม่ออกมา เหล่าฮู๋ก็พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อฝืนยิ้มอย่างประจบสอพลอ

"คุณชายหลี่ ผม… ผมไปได้แล้วใช่ไหม"

“นายแน่ใจนะว่าเดินเองได้ในสภาพนี้?” หลี่โม่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

เหล่าฮู๋จึงนิ่งเงียบ จากนั้นเขาก็นึกถึงอาการบาดเจ็บได้ เขาสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่สามารถแม้แต่จะคลานออกไปได้

"ฉันบอกว่าจะปล่อยนายไป ฉันก็จะปล่อยนายไปอย่างแน่นอน หรือนายจะหาคนมารับนาย ฉันคิดว่านายน้อยฉินน่าจะมารับนายเองถึงจะถูก"