บทที่ 69

ฉวีเทียนไห่อยากจะต่อยหลี่โม่เสียตรงนั้นเลย!

แต่ว่า

ฮ่าฮ่า

หลี่โม่หัวเราะเยาะ และปัดมือของฉวีเทียนไห่ออก เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สุขุมว่า "ฉวีเทียนไห่ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ภรรยาของฉันเชิญนายมาทานอาหารที่นี่ก็แค่ต้องการตอบแทนนาย อีกอย่าง สัญญาใหม่ของหรงคังกรุ๊ป นายเป็นคนช่วยหรือไม่ตัวนายก็รู้ดีอยู่แก่ใจนี่ ใช่ไหม?! หรืออยากให้ฉันเปิดเผยความจริงของนายต่อหน้าหยุนหลานเหรอ?”

หลังจากพูดจบ หลี่โม่ก็หันหลัง และเดินจากไป

แต่ฉวีเทียนไห่โกรธ!

เขาบีบกำปั้นแน่น สูดหายใจเข้าอย่างรุนแรง และชี้ไปที่หลี่โม่ แล้วตะโกนว่า "หลี่โม่ แกหมายความว่าไง? แกจะบอกว่า คนขี้ขลาดแบบแกจะเป็นคนเอาสัญญาใหม่ของหรงคังกรุ๊ปมาให้เธออย่างนั้นเหรอ? ฮ่าฮ่า แกช่างกล้าล้อเล่นนะ ใครจะไปเชื่อว่าขยะแบบแกเป็นคนทำ?”

พูดจบ ฉวีเทียนไห่ก็ตบไหล่หลี่โม่ และกระซิบข้างหูของเขาว่า "ขยะก็คือขยะ ทั้งชีวิตของแกก็เทียบกับเส้นผมของฉวีเทียนไห่อย่างฉันไม่ได้หรอก!"

หลังจากนั้น ฉวีเทียนไห่ก็ดึงชุดสูทของเขาด้วยสีหน้าพอใจ และเดินตามกู้หยุนไป

หลี่โม่ที่ยืนอยู่ที่ประตูคนเดียว เขากำหมัดแน่น สูดหายใจ และเยาะเย้ยจากมุมปากของเขา

‘เทียบไม่ได้กับฉวีเทียนไห่อย่างแกได้เนี่ยนะ?’

‘ฮ่าฮ่า’

‘แค่ฉันพูด ตระกูลฉวีของแกก็หายสาบสูญไปในทันที ฉันจะคอยดูว่า แกจะไปได้ไกลแค่ไหนกันเชียว’

หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ หลี่โม่ก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องรับรอง

เมื่อหลาย ๆ คนเดินเข้ามาในห้องโถงหลักของภัตตาคารอาหารหรู สายตาของพวกเขาต่างก็เหมือนถูกสะกดจิตด้วยรูปแบบการตกแต่งภายในที่งดงาม หรูหรา และสง่างามมาก

แม้แต่ลูกเศรษฐีที่ร่ำรวยอย่างฉวีเทียนไห่ก็มาที่นี่แค่ปีละสองสามครั้งเท่านั้น และทุกครั้งที่เขามา ก็ต้องถอนหายใจอย่างหนัก

เพราะคนที่จะสามารถมาทานอาหารที่ภัตตาคารอาหารหรูนี่ล้วนแล้วแต่เป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง และคนที่ร่ำรวยในเมืองฮั่นทั้งนั้น

การมารับประทานอาหารที่นี่เหมือนเป็นการบ่งบอกตัวตน และสถานะการเงินของตัวเอง