บทที่ 70

เมื่อหลาย ๆ คนเดินเข้าไปในห้องอาหาร หวังฟางเหลือบมอง และตะโกนอย่างออกมาอย่างไม่พอใจ “โอ้โห ทำไมห้องนี้เล็กจัง แล้วเราจะนั่งในห้องนี้กันยังไงล่ะ?”

หวังฟางเป็นคนแบบนี้ เธอทนกับความคับข้องใจไม่ได้ เธอจ้องไปที่หลี่โม่ และตะโกนว่า "ถ้ารู้แบบนี้ฉันคงจะไม่พามันมาที่นี่ ดูสิ มากันห้าคนนั่งจะนั่งยังไง?"

หลี่โม่ไม่ได้พูดอะไร เขาเคยชินกับการแม่ยายต่อว่าเขาแล้ว

ฉวีเทียนไห่ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน เขาเหลือบดูในห้องอาหาร มันเล็กมาก ถ้านั่งกันห้าคนดูมันคงจะแออัดมาก ดังนั้นเขาจึงพูดกับพนักงานเสิร์ฟว่า “พาเราไปห้องที่ใหญ่กว่านี้ เราอยากนั่งกินแบบสบาย ๆ นี่มันดูแออัดเกินไป"

เมื่อได้ยินแบบนี้ กู้หยุนหลานก็โซเซเล็กน้อย

“หยุนหลานเป็นอะไรไป?” หวังฟางถาม

“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ” กู้หยุนหลานรีบยิ้มและพูด

พนักงานเสิร์ฟกล่าวขอโทษ “ขอโทษด้วยค่ะ แต่ห้องอาหารของเราที่นี่ทั้งหมดจะเป็นไปตามมาตรฐานของค่าใช้จ่าย ห้องอาหารที่อยู่ด้านล่างนี้มีมาตรฐานของค่าใช้จ่ายที่ห้าแสนบาท หากคุณลูกค้าต้องการเปลี่ยนเป็นห้องอาหารที่ใหญ่กว่านี้ คุณลูกค้าจะต้องขึ้นไปชั้นสอง ข้างบนจะมีมาตรฐานของค่าใช้จ่ายหนึ่งล้านบาทค่ะ”

หลังจากพูดจบ พนักงานเสิร์ฟก็กลอกตาไปมาหลายครั้ง

ในใจของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย และดูถูก เธอเห็นพวกเขาตั้งแต่เดินเข้ามา ในบรรดาห้าคนนั้น มีเพียงชายหนุ่มรูปงามคนเดียวที่ดูเป็นลูกเศรษฐี

ส่วนอีกสี่คน เหมือนเป็นขยะ พวกเขาจะมาขออาหารที่นี่กินเหรอ?

ฉวีเทียนไห่กำลังจะเปิดปากพูด เพื่อบอกว่าต้องการจะเปลี่ยนเป็นชั้นบน แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่า วันนี้กู้หยุนหลานเป็นคนเลี้ยงอาหาร เขาจึงหันไปมองกู้หยุนหลาน และถามว่า "หยุนหลาน คุณอยากเปลี่ยนไหม?"

เปลี่ยนไหม?

ในใจกู้หยุนหลานไม่ได้คิดอะไรเลย แต่แม่ของเธอยุ่งวุ่นวายมาก

ในการสนทนาครั้งนี้หวังฟางรู้สึกตกใจมาก ห้องอาหารเล็ก ๆ แบบนี้ราคาห้าแสนบทเนี่ยนะ

ส่วนชั้นบนก็หนึ่งล้านเลยเหรอ?

นี่มันปล้นกันชัด ๆ !

จบเห่แล้ว ครั้งนี้เธออยากจะเลือดออกตายไปเลย เพราะเธอเองก็ปากเสียดันไปบอกว่า ห้องเล็กแบบนั้นออกไป