บทที่ 697

กู้ซิ่งเหว่ยเดินเข้าไปในอาคารบริษัทพร้อมกับพี่ซานและนักมวยลูกน้องของเขาอย่างว่องไว

“พี่ชาน เดี๋ยวจบงานแล้วผมเลี้ยงมื้อดึกเอง พวกเรามาสนุกไปกับซีฟู้ดบาร์บีคิวกันเถอะ"

กู้ซิ่งเหว่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น

ตราบใดที่สามารถจัดการหลี่โม่และบดขยี้ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นลงกับพื้นได้ ก็ย่อมคุ้มค่าที่จะดื่มฉลองกันทั้งคืน เพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจในช่วงนี้ออกมาให้เต็มที่

หลังจากถูกบีบให้พ่ายแพ้อยู่ในกำมือของหลี่โม่มาหลายต่อหลายครั้ง ก็ทำให้กู้ซิ่งเหว่ยรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างมาก จนแม้ในฝันก็ยังฝันว่าได้เหยียบหลี่โม่ไว้ใต้เท้า

“ได้เลย นายสบายใจได้ ฉันจะอัดมันจนลุกขึ้นมาไม่ได้อีกแน่นอน ฉันจะทำให้มันเดินไม่ได้อีก ได้แต่นอนอยู่บนเตียงเหมือนซากหมาตายไปเลย”

พี่ซานเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามต่อหลี่โม่ คิดว่าอย่างมากที่สุดก็คงเป็นแค่ไอ้กุ๊ยที่พอจะต่อสู้ได้ และอย่างดีที่สุดก็เป็นคนที่เคยฝึกวิชามาท่าดีทีเหลวเท่านั้น

กู้ซิ่งเหว่ยพาพี่ซานและพรรคพวกมาถึงประตูห้องทำงานของกู้หยุนหลาน แล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่ซาน ที่นี่แหละครับ ผมไม่ขอออกหน้า ขอรออยู่ข้าง ๆ ก่อนนะครับ”

หลังจากพูดจบกู้ซิ่งเหว่ยก็แอบอยู่ที่ห้องทำงานข้าง ๆ และรอดูบทสรุป

พี่ซานส่งสัญญาณมือให้ลูกน้อง ลูกน้องจึงก้าวไปข้างหน้าแล้วถีบประตูห้องทำงานเปิดออก

“โอ้ พี่ซาน มีสวัสดิการยามดึกเสียด้วย ที่นี่มีสาวสวยที่สวยโคตร ๆ เลย”

ลูกน้องมองไปยังกู้หยุนหลานด้วยสายตาลามกจนน้ำลายแทบจะหกออกมาอยู่แล้ว

พี่ซานเดินเข้าไปในห้องทำงาน เหลือบมองหลี่โม่ที่นั่งอยู่มุมห้องเล็กน้อย จากนั้นจึงจ้องมองที่กู้หยุนหลานหัวจรดเท้าด้วยสายตาร้อนแรง

“โอ้โหเว้ย ของดีจริง ๆ สาวน้อย สนใจไปเที่ยวกับพี่ชายไหมจ๊ะ”

คิ้วของกู้หยุนหลานขมวดย่น มองไปยังพี่ซานที่บุกเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา

“คุณเป็นใคร? กรุณาออกไปด้วยค่ะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจนะ”