บทที่ 705

ฉินจี้เย่ชำเลืองมองไปยังหลี่โม่แล้วมองไปทางเหอปิง

ควันเบื้องหน้าของเหอปิงเบาบางลง เมื่อมองสีหน้าของเหอปิงผ่านม่านควันก็รู้สึกว่าใบหน้าของเหอปิงบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย

เว่ยหย่งและคนอื่น ๆ มองหลี่โม่ด้วยสายตาโกรธจัด คิดว่าหลี่โม่นั้นกำลังยั่วยุอย่างโจ่งแจ้ง

“มันชักจะโอหังไปแล้ว พี่ปิงพวกเราทนไม่ได้แล้ว”

เว่ยหย่งเอ่ยด้วยลำคอแหบแห้ง

ควันสีขาวสองสายพ่นออกมาจากรูจมูกของเหอปิง ควันหนาทึบลอยอยู่ตรงหน้าเขา ดูราวกับว่าเขากำลังจะกลายเป็นเซียนอย่างนั้น

“ไม่ต้องรีบร้อน การจัดการราชาทหารนั่นต่างหากที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด”

เหอปิงดีดขี้บุหรี่ทิ้งแล้วพูดอย่างเฉยเมย “ส่วนเขา ค่อยจัดการตอนสุดท้าย”

“ราชาทหารมีอะไรต้องกังวลกัน ตอนนี้ราชาทหารมียั้วเยี้ยอย่างกับสุนัข ทหารราชาสิบคนก็มีพวกไร้ความสามารถอยู่แปดคนแล้ว”

เว่ยหย่งกล่าวอย่างไม่พอใจ

เมื่อครู่เสียหน้าด้วยน้ำมือของหลี่โม่แล้ว เว่ยหย่งแทบทนรอกู้หน้าคืนมาไม่ไหว แต่เว่ยหย่งนั้นไม่สามารถเอามันกลับคืนมาเองได้ เขาจึงได้แต่ขอให้เหอปิงช่วยลงมือ

เหอปิงแค่นหัวเราะเย็นชา สายตามองไปที่ฉินจี้เย่ “คุณชายฉิน คุณไม่ต้องปิดไว้แล้ว บอกภูมิหลังของราชาทหารคนนั้นให้พวกเขาไปเลยเถอะ”

“ก็ดีเหมืแนกัน”

ฉินจี้เย่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองข้อความฉบับหนึ่งในโทรศัพท์แล้วพูดว่า “ผู้ที่จะมาคราวนี้คือเย่จงเทียนราชาทหารแห่งเทียนหนาน เย่จงเทียนอยู่ในกองทัพมานานกว่าสิบปี เขาได้สร้างผลงานความชอบในสนามรบไว้มากมายและศึกที่ยอดเยี่ยมที่สุดนั้นก็คือการสู้รบที่เขาเหลาหว่า”

“ในการสู้รบที่ภูเขาเหลาหว่า เย่จงเทียนนำทีมรบสิบห้าคนเข้าต่อสู้กับกองกำลังของศัตรูจำนวน 1,500คน ศัตรูทั้งหมดใช้อาวุธหนักแต่ก็ไม่สามารถยึดภูเขาเหลาหว่าไว้ได้”

“หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือด 3 วัน 3 คืน ศัตรูก็ได้ถอนกำลังไปเพราะความสูญเสียบาดเจ็บล้มตายไปมากกว่าครึ่ง ทีมรบที่นำโดยเย่จงเทียนเหลือรอดอยู่เพียงสามคนเท่านั้น สองคนในนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส และมีแค่เย่จงเทียนคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย”