บทที่ 706

สำหรับเย่จงเทียน หลี่โม่ก็ประหลาดใจเล็กน้อย เพราะว่าคนที่มีชีวิตอยู่แล้วมีตำนานได้มากขนาดนี้มีไม่กี่คน

ตึง ตึง ตึง

เสียงฝีเท้าดังเป็นระเบียบราวกับเสียงกลองรบดังขึ้น คนกลุ่มหนึ่งใส่ชุดลายพราง พวกชายฉกรรจ์ที่มีกลิ่นอายสังหารกระจายไปทั่วทั้งตัวเดินเข้ามา

กลุ่มชายฉกรรจ์อีกด้านใส่ชุดฮาวาย เย่จงเทียนย่ำสเก็ตบอร์ด สูบไปป์และเดินอย่างช้า ๆ

ภายใต้จังหวะการเดินที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของพวกชายฉกรรจ์ เย่จงเทียนราชาทหารผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นราวกับนักเลง

“โธ่ ทุกคนมาเร็วกันเอง เราไม่ได้มาสายใช่ไหม?”

เย่จงเทียนหัวเราะร่าพลางพูด

ฉินจี้เย่รีบลุกขึ้น วิ่งเหยาะ ๆ ไปต้อนรับเย่จงเทียน

“พี่เย่ พี่มาทันพอดีเลย ไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไปหรอกครับ”

ฉินจี้เย่พูดอย่างเอาใจ

นี่คือคนที่ผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังส่งมา ฉินจี้เย่ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่าต้องประจบเย่จงเทียนให้ดี

เย่จงเทียนตบแก้มของฉินจี้เย่เบา ๆ หัวเราะแล้วพูด “นายคือเสี่ยวฉินสินะ ใช่แล้ว ๆ พูดจาได้ดี คนของนายมาหมดแล้วสินะ พวกเขาไม่ศรัทธาในตัวฉันใช่ไหม?”

“เอ่อ… ผมไปพูดกับพวกเขาได้ครับ พวกเขาต้องเชื่อฟังคำสั่งของพี่แน่นอน”

ฉินจี้เย่พูดอย่างกังวล

พวกนักฆ่าที่เป็นลูกน้องค่อนข้างหัวแข็งดื้อรั้น อีกทั้งเหอปิงก็แสดงออกต่อสาธารณะว่าต้องการอำนาจบัญชาการ อีกเดี๋ยวถ้าเอาใจพวกเหอปิงไม่อยู่ล่ะก็… ฉินจี้เย่คิดแล้วก็ยิ่งรู้สึกปวดหัว

โดยเฉพาะเห็นหลี่โม่ที่กำลังสนใจเย่จงเทียน ฉินจี้เย่ก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที