บทที่ 707

“พี่เย่ คุณหลี่ พวกคุณอย่าเถียงกันแบบนี้เลยได้ไหม มีอะไรเราพูดจากันดี ๆ พวกซุนจื่อบรรพบุรุษอะไรนั่น พูดมากไปก็มีแต่เจ็บกับโกรธ”

ฉินจี้เย่กัดฟันไกล่เกลี่ยให้เลิกทะเลาะกัน

เย่จงเทียนยิ้มขึ้นมาทันทีเหมือนไม่เคยโกรธมาก่อน “เสี่ยวฉิน คนที่นายหามาล้วนเป็นพวกวีรบุรุษเหมือนจะดูถูกฉันเย่จงเทียนนะ นี่เห็นฉันเป็นของเลี่ยงภาษีกันหรือไง?”

แม้ว่าเย่จงเทียนจะกำลังยิ้ม แต่คำที่พูดออกมาทำให้ฉินจี้เย่ขนพองสยองเกล้าเลย

การกระทำครั้งนี้เดิมทียึดเย่จงเทียนเป็นหลัก คนของลูกน้องฉินจี้เย่แค่มาช่วยเท่านั้นเอง แต่เพราะว่าแผนของฉินจี้เย่ผิดพลาดทำให้ตอนนี้ไม่ว่าพวกนักฆ่าอย่างเหอปิง หรือพวกที่มีการช่วยเหลือจากต่างประเทศอย่างหลี่โม่ก็ล้วนไม่เชื่อเย่จงเทียน

ฉินจี้เย่ที่ปวดหัวแทบระเบิด เขาเสียใจมากและพูดด้วยใบหน้าขมขื่น “ไม่ใช่ครับ ไม่ได้หมายความแบบนั้น ที่จริงคือปฏิบัติการครั้งนี้มันใหญ่เกินไป ทุกคนค่อนข้างกังวล พี่เย่อธิบายแผนการให้พวกเขาฟังดี ๆ พวกเขาต้องสบายใจขึ้นแน่นอน”

ฉินจี้เย่พยายามอธิบาย เหอปิงสะบัดก้นบุหรี่ในมือและลุกขึ้นเดินผ่านควันบุหรี่ไปหาเย่จงเทียน

“ราชาทหารเย่ ทุกคนล้วนเสี่ยงทำค้าขาย การจะไม่เชื่อคุณก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ไม่ว่ายังไง คุณก็ต้องทำให้ทุกคนเห็น ถ้าสามารถชนะผมได้ พวกพี่น้องเหล่านี้ก็จะฟังคำสั่งคุณทั้งหมด แม้จะให้พวกเรารับกระสุนให้พวกเราก็ยอม”

“เหอปิง นี่คุณทำอะไร! มาพูดกับพี่เย่ได้ยังไง รีบกลับไป อย่าทำให้มันวุ่นวายไปมากกว่านี้เลย”

ฉินจี้เย่พูดคำรามเสียงขรึม

“คุณชายฉิน พวกเราล้วนขายชีวิตเพื่อคุณ หลายปีมานี้ช่วยคุณหาเงินก็ไม่น้อย คุณคงไม่อยากเห็นพวกเราไปตายหรอกนะ อีกอย่างเมื่อกี้คุณพูดอะไรนะ? ใครชนะก็ได้อำนาจสั่งการไม่ใช่เหรอ?”

เหอปิงแผ่กลิ่นอายสังหารออกมา