บทที่ 708

“เย่จงเทียน นี่คุณทำเกินไปหรือเปล่า ถ้ามีความสามารถก็มาสู้กับพี่ปิงของเราตัวต่อตัว อย่ามาใช้อาวุธที่ได้เปรียบมาทำร้ายคนอื่น”

“ใช่ คุณมีความสามารถก็สู้กันตัวต่อตัวสิ ทำให้พวกเราเห็นว่าคุณเป็นผู้ชายที่กล้าหาญหรือเปล่า อย่าใช้อาวุธมาคุยกันแบบนี้สิ”

เย่จงเทียนยิ้มเย็นชาและมองพวกของเหอปิงอย่างดูถูก “ฉันเป็นคนที่อยู่ในกองทัพ ไม่เคยทำเรื่องโง่ ๆ อย่างการสู้ตัวต่อตัวหรอก ถ้าพวกแกสามารถต้านได้ก็มาสู้กับพวกของฉัน แต่ถ้าพวกแกไม่สามารถต้านได้ก็อย่าพูดอะไรส่งเดช”

สิ่งที่เย่จงเทียนพูดคือคำพูดทางทหาร ทางทหารไม่โอ้อวดกันเรื่องกำลังส่วนตัว เพราะว่ากำลังส่วนตัวไม่ได้มีประโยชน์มากเท่าไหร่ในกองทัพ ความสามารถในการบัญชาการนั้นสำคัญยิ่งกว่า

นายพลผู้กล้าหาญของราชวงศ์ก็เป็นแค่ผู้ริเริ่มเท่านั้น นายพลผู้มีชื่อเสียงล้วนใช้สมองหากิน ส่วนกำลังมีไว้เพื่อประดับเท่านั้น สำหรับเรื่องราวความกล้าหาญของนายพลผู้มีชื่อเสียงเหล่านั้นล้วนเป็นการตีความกันไปเอง

พวกเว่ยหย่งล้วนเป็นพวกในใจขุ่นเคืองแต่ไม่กล้าพูดออกมา ใช้สายตาโกรธเคืองมองเย่จงเทียนแต่กลับไม่กล้าด่าอะไรอีก

อีกฝ่ายเอาปืนแก็ตลิงออกมาแล้ว ถ้ายั่วโมโหเย่จงเทียนจริง ๆ ใครจะรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง

หลี่โม่มองทุกอย่างตรงหน้าเงียบ ๆ มุมปากกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ไม่คล้ายยิ้ม

เย่จงเทียนมองเหอปิงอย่างดูถูก เขายิ้มแล้วพูด “ไม่เชื่อใช่ไหม? ครั้งนี้เป็นการต่อสู้ ไม่ใช่การลอบฆ่า ถ้าให้อำนาจสั่งการกับพวกแก พวกแกจะบัญชาการได้เหรอ? พวกแกรู้ว่าท่านปามีลูกน้องเท่าไหร่ มีพลังแข็งแกร่งขนาดไหน การแจ้งเตือนระวังภัยรอบด้านมีเท่าไหร่?”

“ไม่มีใครให้ข้อมูลพวกเรา พวกเราไม่รู้อะไรเลย คุณใช้ข้อมูลเบื้องหลังมาขู่พวกเราเหรอ?”

จู่ ๆ หลี่โม่ก็พูด

เย่จงเทียนดูมีอำนาจ ไม่คิดว่าหลี่โม่ที่ถูกข่มขู่น้อยที่สุดจู่ ๆ ก็คิดจะตาต่อตาฟันขึ้นมา