บทที่ 713

“แกรู้เหรอว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ทั้งในและนอกเครื่องแบบในป่าต้องทำยังไงถึงจะจัดการได้? แกรู้เหรอว่าถ้าเจออาวุธหนักแล้วต้องทำยังไงถึงจะจัดการได้ ถ้ามีมือปืนต้องจัดการยังไง? แผนการรบควรต้องละเอียดแค่ไหนและแผนการป้องกันอีก?”

เย่จงเทียนยิ่งพูดเสียงยิ่งดังขึ้น สุดท้ายก็จ้องหลี่โม่ด้วยสายตาดุ ๆ แบบสัตว์ร้าย “แกไม่เข้าใจอะไรเลย แล้วยังจะอยากได้อำนาจสั่งการที่นี่น่ะเหรอ! จะเอาไปทำบ้าอะไร!”

หลี่โม่มองเย่จงเทียนนิ่ง ๆ ยิ้มแล้วยกมือขึ้นตบหน้าเย่จงเทียน

เพียะ

เสียงตบดังก้องไปทั่วทั้งโรงงานร้าง ทุกคนมองหลี่โม่เงียบ ๆ ราวกับเห็นราชาปีศาจ

กลุ่มคนพวกนี้เห็นคนเลือดจนชินแล้ว ทั้งทหารรับจ้างและนักฆ่าที่ไม่รู้ว่าฆ่าคนมาตั้งเท่าไหร่ แต่เวลานี้ล้วนขี้ขลาดอย่างประหลาด

รอยมือปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่จงเทียน เขาเอียงหัวถุยเลือดในปากออกมา

“มือแกหนักใช้ได้นี่ ถึงแกจะฆ่าฉันวันนี้ ฉันก็ยังจะพูดว่าแกมันสั่งการไม่เป็น ถึงแกจะฆ่าฉัน ฉันก็จะไม่ยอมให้แกส่งพี่น้องของฉันไปตาย!”

“คุณคิดมากไปแล้ว ไม่เห็นต้องซับซ้อนขนาดนั้นเลย” หลี่โม่พูดเรียบ ๆ

เย่จงเทียนตะลึงพร้อมขมวดคิ้วมองหลี่โม่ คิดไม่ตกว่าคำพูดของหลี่โม่หมายความว่าอะไร

คิดมากอะไร? แล้วซับซ้อนอะไรกัน? ก็เรื่องนี้เดิมทีมันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

มือถือฉินจี้เย่สั่นครืด ๆ ขึ้นมา เมื่อเห็นเนื้อหาข้อความแล้ว ฉินจี้เย่ก็พิมพ์ข้อความอย่างเร็วให้ลูกน้องดูแลซีซีอย่างอยู่ดีกินดี อย่าทำร้ายซีซีเด็ดขาด

เวลานี้ในใจฉินจี้เย่กระวนกระวายมาก สำหรับเรื่องที่จะให้ลูกน้องจะมัดซีซีถูกต้องหรือไม่นั้นก็ยังตัดสินใจไม่ได้ แค่รู้สึกว่าต้องดูแลซีซีให้ดีไว้ก่อน ถ้าสุดท้ายแล้วหลี่โม่จะลงมือกับตัวเองจริง ๆ ค่อยเอาโล่นี้ออกมาใช้

หลี่โม่มองโปรเจคเตอร์ ส่ายหัวแล้วพูด “ทำไมต้องตรงไปที่ซ่องโจรของพวกนั้นด้วย ก็แค่เรียกให้ท่านปาออกมาก็ได้แล้ว”