บทที่ 719

พวกเย่จงเทียนมองหลี่มั่วอย่างหมดคำพูด ใคร ๆ ก็รู้ว่าแกคือแก สิ่งที่อยากรู้ก็คือเบื้องหลังตัวตนของแก เข้าใจไหมเนี่ย?!

เย่จงเทียนมองหลี่โม่อย่างจนใจ โมโหแต่ไม่กล้าพูด ชีวิตยังอยู่ในมือของหลี่โม่

หลี่โม่เขย่ากล่องสีเงิน มองฉินจี้เย่ที่กังวลมาก

“นายแพ้แล้ว ควรจะเป็นฝ่ายมาทำให้การเดิมพันสมบูรณ์นะ”

“ฉัน เอ่อ… ฉัน”

ฉินจี้เย่กังวลจนจะร้องไห้แล้ว ยังมีเหลืออีกตั้งสิบกว่าเม็ด ถ้ากินเข้าไปในท้องหมด มันจะเข้าไปกระทบกันเองแล้วระเบิดไหมเนี่ย!

ฉินจี้เย่คิดไปถึงภาพอันงดงามที่ระเบิดเซนเซอร์จะฆ่าตนเอง ชั่วพริบตาก็ทรุดลงอย่างใจสั่น

“ฉันไม่กินระเบิดได้ไหม ฉันจะให้เงินนาย ให้เงินนายแบบเยอะมาก ๆ เลย” ฉินจี้เย่พูดพลางร้องไห้

“คิดจะเดิมพันก็ต้องยอมรับความสูญเสียให้ได้ ถ้านายไม่กิน อาจจะต้องไปเจอบรรพบุรุษนายตอนนี้เลยนะ”

น้ำเสียงของหลี่โม่ที่เย็นชาทำให้ฉินจี้เย่สั่น

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉินจี้เย่ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปหาหลี่โม่ช้า ๆ

ยังไม่ต้องเปิดไพ่ตายเลย?

ฉินจี้เย่เดินไปพลางคิดไป แต่ตอนที่เดินไปถึงตรงหน้าหลี่โม่ ฉินจี้เย่ก็ไม่เข้าใจ

หลี่โม่เปิดกล่องสีเงิน ให้ฉินจี้เย่หยิบระเบิดเซนเซอร์ไปเอง

ฉินจี้เย่ยื่นมือสั่น ๆ ราวกับผู้ป่วยพาร์กินสันไปหยิบระเบิดเซนเซอร์ขึ้นมาหนึ่งเม็ด

“ฉัน ฉัน ฉัน...”