บทที่ 720

รู้สึกได้ว่าจู่ ๆ ร่างกายของหลี่โม่ก็ปรากฏกลิ่นอายสังหาร พวกเย่จงเทียนกับเว่ยหย่งล้วนตกใจจนใจเต้นรัว

กลิ่นอายสังหารที่รุนแรง แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนโหดเหี้ยมที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วนก็รู้สึกใจสั่น

สายตาของเย่จงเทียนจ้องหลี่โม่นิ่ง ๆ รู้สึกถึงกลิ่นอายสังหารบนตัวของหลี่โม่อย่างละเอียด หลังจากผ่านไปสักพักสีหน้าของเย่จงเทียนก็เป็นราวกับขี้เถ้า พูดเสียงแหบ “นี่ นี่ไม่ใช่กลิ่นอายสังหาร”

“คุณพูดอะไร?” เว่ยหย่งมองเย่จงเทียนอย่างสงสัย

สายตาที่เย่จงเทียนมองหลี่โม่เปลี่ยนเป็นเลื่อมใส ความทรงจำในอดีตที่ฝุ่นจับถูกเปิดออก การต่อสู้ของภูเขาเหล่าวาเข้ามาในหัวของเย่จงเทียน

ตอนนี้คนลึกลับที่มีกลิ่นอายสังหารในแบบที่เหมือนกันกับบนตัวของหลี่โม่ ช่วยเย่จงเทียนป้องกันภูเขาเหล่าวาไว้

ถ้าไม่ใช่คนลึกลับคนนั้นที่มาปรากฏตัวในช่วงเวลาสำคัญ เย่จงเทียนก็คงกลายเป็นศพไปนานแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่าคุณจะใช่เขาหรือเปล่า แต่คุณกับเขามีกลิ่นอายที่เหมือนกัน ฉันเย่จงเทียนจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณ ให้ตายยังไงก็ไม่มีทางให้ผู้คุ้มกันของท่านปาเข้ามาได้แม้แต่ก้าวเดียว ยกเว้นว่าพวกเขาจะข้ามศพฉันไป”

ทัศนคติที่เย่จงเทียนมีต่อหลี่โม่เปลี่ยนไปทันที พวกฉินจี้เย่ตกใจ คิดไม่ตกว่าทำไมจู่ ๆ เย่จงเทียนเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน หรือว่าจะตกใจกลิ่นอายสังหารบนตัวของหลี่โม่?

“พี่เย่ พี่เป็นอะไรไป พูดอะไรแบบนั้น?” ฉินจี้เย่ถามอย่างแปลกใจ

“หึ แกจะไปเข้าใจอะไร”

เย่จงเทียนหันไปมองพวกทหารรับจ้าง ตะโกนเสียงดัง “ทุกคนมารวมตัว แสดงความเคารพคุณหลี่”

พวกทหารรับจ้างมารวมกันเป็นกลุ่มแล้วทำความเคารพหลี่โม่พร้อมกับเย่จงเทียน

หลี่โม่พยักหน้าเล็กน้อยเหมือนผู้นำกำลังตรวจการ

“เสร็จพิธี!”

เย่จงเทียนคลายมือที่ทำความเคารพลง มองหลี่โม่อย่างลึกซึ้ง หันไปเดินนำพวกทหารรับจ้างออกไปข้างนอก

ทหารรับจ้างที่เดินตามหลังเย่จงเทียนกระซิบถามอย่างไม่สบายใจ “พี่ใหญ่ ทำไมจู่ ๆ พี่ถึงเลื่อมใสคุณหลี่ขนาดนั้น”

“เพราะว่าในอดีต แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเขาใช่คนคนนั้นหรือเปล่า แต่กลิ่นอายของพวกเขาคล้ายกันมาก ไม่ใช่คนเดียวกันก็ต้องเป็นศิษย์สถาบันเดียวกัน ถ้าไม่มีคนคนนั้น ก็ไม่มีฉันเย่จงเทียนในวันนี้ ฉันเป็นคนรู้บุญคุณคน”