บทที่ 76

หลี่โม่ยิ้มพลางกล่าว “ไม่เป็นไรครับ คุณสั่งเลย”

กู้หยุนหลานไม่ได้พูดอะไร

ความรักที่ดูดดื่มนั้น กระซิบกระซาบกันที่ข้างหู รอยยิ้มที่ฉายซ้ำ ๆ ในดวงตาของฉวีเทียนไห่ทำให้เขารู้สึกแค้นใจเป็นอย่างมาก!

‘หลี่โม่!’

‘จะช้าจะเร็วฉันก็จะฆ่าแกแน่!’

กู้หยุนหลานดูเมนูอาหาร ในใจก็คิดสงสัย สวนลอยฟ้าที่นี่ไม่ใช่ห้องอาหารที่ดีที่สุดหรอกหรือ? ทำไมกุ้งมังกรที่นี่ตัวละห้าร้อยบาทเองล่ะ?

หรือแม้แต่ไข่ปลาคาเวียร์ ก็ช้อนละแปดสิบบาทเท่านั้น…

กู้หยุนหลานงุนงงเล็กน้อย เธอเลิกคิ้วขึ้นพลางหันไปมองฉวีเทียนไห่ที่กำลังคุยอยู่กับหวังฟาง ภัตตาคารอาหารแห่งนี้เห็นแก่หน้าของเขาจริง ๆ หรือ?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นที่ชั้นล่างเมื่อครู่ เหมือนกับว่าผู้จัดการหวูเต้าเหวินจะเห็นตอนที่หลี่โม่ถูกคุณแม่ตำหนิถึงได้เปลี่ยนห้องอาหารแทนพวกเขา และอีกอย่างก่อนที่จะออกมาเมื่อกี้ หวูเต้าเหวินยังมองมาทางหลี่โม่อีกด้วย

คิด ๆ ดูแล้ว เมื่อตอนก่อนที่จะเข้ามา หลี่โม่พูดไว้ว่า ไม่ต้องห่วงว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ เดี๋ยวเขาจัดการเอง

หรือบางทีอาจเป็นเพราะหลี่โม่?

กู้หยุนหลานเผลอเอนตัวมองหลี่โม่อย่างไม่ตั้งใจ และพบว่าเขาเพียงนั่งอย่างนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น เมื่อเขาเห็นว่า เธอกำลังมองเขาอยู่ เขาก็ยังส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นนั้นมาให้

กู้หยุนหลานขมวดคิ้วเบี้ยว แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย หรือบางที่ตนอาจจะดูผิดไป

ท้ายที่สุดแล้ว หลี่โม่จะเป็นอย่างไร สี่ปีมานี้เธอก็ชินแล้วล่ะ

ตกลงว่าตัวเองกำลังคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่กันแน่นะ?

กู้หยุนหลานถอนหายใจออกมา แล้วก็เลือกสั่งอาหารไปแบบส่ง ๆ สองสามเมนู และก็ยังช่วยสั่งอาหารให้หลี่โม่อีกด้วย

ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีอยู่ในชุดเครื่องแบบในวัง ก็เดินเรียงแถวเอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟ

อาหารในวังของภัตตาคารหรู!

พนักงานเสิร์ฟกว่าสิบคน เดินแถวมาตามลำดับ ในมือถือถาดอาหาร ข้างบนมีสเตนเลสครอบจานอาหารรสเลิศเอาไว้ แล้วเดินเข้ามาในห้องอาหารอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อฝาครอบนั้นเปิดออก กลิ่นหอมที่ชวนให้คนมึนเมาก็พัดเข้ามาในจมูก จนทำให้คนต้องน้ำลายไหลกันเลยทีเดียว