บทที่ 75

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉวีเทียนไห่หายไปในทันที สีหน้าของเขาเริ่มไม่มั่นใจ และเขาจ้องก็ไปที่หลี่โม่อย่างโกรธจัด

ไอ้ขยะหลี่โม่ มันพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?

สถานะตัวเองคืออะไร ปัญญาอ่อนหรือเปล่า?

ฉวีเทียนไห่รู้สึกหงุดหงิด มันกล้าฉีกหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!

ไม่หัดตักน้ำใส่กะโหลก ชะโงกดูเงาตัวเองเลย!

แต่ก่อนที่ฉวีเทียนไห่จะลุกขึ้นด่าหลี่โม่ หวังฟางก็ลุกขึ้นแทนเขา และตบหน้าหลี่โม่!

หลี่โม่รู้สึกสับสนเล็กน้อยจากการโดนตบอย่างกะทันหัน เขาบีบมือ และกำหมัดของเขาไว้ใต้โต๊ะ

ตบคนไม่ควรตบหน้า แม่ยายทำเกินเหตุไปแล้ว!

“แกพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะเทียนไห่ แกจะบอกว่าเป็นเพราะแกหรือไง? แกมันไร้ประโยชน์ ไร้เงินทอง ไร้อำนาจ แค่ครอบครัวของฉันสงสารแกเลยยอมให้แกมาเป็นลูกเขย แกไม่รู้จริง ๆ เหรอว่า แกมีค่าแค่ไม่กี่บาท? แกไม่เห็นเหรอว่า เทียนไห่เป็นใคร เขาเป็นลูกชายของตระกูลฉวี แกมันคนไร้ประโยชน์ แกกล้าเอาตัวเองไปเทียบกับเทียนไห่ได้ยังไง? ถ้าครอบครัวเราพึ่งแก เราคงจะอดตายไปนานแล้ว!”

หวังฟางโกรธมาก วันนี้เธออารมณ์ดีมาก ๆ แต่ไอ้ขยะหลี่โม่กลับทำลายมันลง

“แม่คะ นี่แม่ทำอะไร!”

เมื่อกู้หยุนหลานเห็นว่า หลี่โม่ถูกตบและด่าทอ เธอรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอดึงหวังฟางให้นั่งลง จากนั้นเธอก็เหลือบมองหลี่โม่อย่างไม่พอใจ และพูดว่า "พอแล้ว คุณควรจะพูดให้น้อยลงนะ"

กู้หยุนหลานผิดหวังกับการกระทำของหลี่โม่ในวันนี้

ถ้าเขาไม่ทำอะไร เขาก็ไม่ควรสร้างความวุ่นวายให้กับตัวเอง

แต่อย่างไรเขาก็เป็นสามีของเธอ และเป็นพ่อของซีซี

เพราะถึงอย่างไรเธอก็รักเขามาตลอดสี่ปี และในตอนนี้เธอเห็นหวังฟางตบเขาต่อหน้าคนอื่น และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา มันก็ทำให้กู้หยุนหลานรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน

ดังนั้น เธอจึงบอกให้เขาหุบปากแทน

“คุณน้าครับ ใจเย็น ๆ นะครับ หลี่โม่คงจะอิจฉานิดหน่อย ไม่เป็นไรครับ”

ฉวีเทียนไห่ก็อยากจะโกรธ แต่เมื่อเขาเห็นหวังฟางตบหลี่โม่อย่างแรง เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมากทันที และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนกลายเป็นความเจ้าเล่ห์แทน

เฮ้อ เป็นผู้ชายแบบหลี่โม่นี่ช่างโชคร้ายจริง ๆ