บทที่ 765

กู้หยุนหลานติดตามอยู่ข้างกายซินแสจางและเดินไปที่ไซต์ก่อสร้างพร้อมด้วยกลุ่มลูกศิษย์ของซินแสจางที่อยู่ล้อมรอบ

หมิงเต๋ออยู่ต่อพร้อมด้วยศิษย์พี่ศิษย์น้องหกคน จ้องมองหลี่โม่ราวจะกินเลือดกินเนื้อและมองว่าหลี่โม่เป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอน

เมื่อพวกกู้เจี้ยนกั๋วกู้เจี้ยนเจียงและคนอื่น ๆ เห็นว่าซินแสจางไม่โกรธ จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย

“ไอ้ขยะนี่ เมื่อกี้สมองส่วนไหนของแกมีปัญหาหรือไง? นั่นคือซินแสจางนะ แกกล้าพูดจาล่วงเกินเขา แกอยากทำให้ซินแสจางโกรธแล้วทำลายฮวงจุ้ยของตระกูลอย่างนั้นหรือไง!”

กู้เจี้ยนกั๋วตำหนิหลี่โม่ด้วยความโมโห

หลี่โม่เมินเฉยต่อกู้เจี้ยนกั๋ว แต่หรี่ตามองพวกซินแสจางที่เดินห่างออกไป เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ตลอด ราวกับว่ามีบางสิ่งที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

เมื่อเห็นว่าหลี่โม่เมินไม่สนใจตน กู้เจี้ยนกั๋วก็พลันหัวเสียด้วยความอับอาย เขารู้สึกว่าหลี่โม่พยายามฉีกหน้าตนต่อหน้าคนอื่นจึงผลักหลี่โม่อย่างแรง

"ฉันกำลังพูดกับแกนะ! แกจะแกล้งทำเป็นหูหนวกทำไม! ท่านซินแสจางใจกว้างกับแก แต่ในใจแกเองคิดอะไรไม่ได้บ้างเลยหรือยังไง รีบขอโทษอาจารย์หมิงเต๋อเร็วเข้า"

หมิงเต๋อประสานมือไว้ข้างหน้าเขาและมองไปที่หลี่โม่ด้วยสีหน้าคล้ายจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม "หึหึ เจ้าหมอนี่ดูไปแล้วเป็นคนหัวแข็ง แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องจัดการกับเขาแล้ว รอให้อาจารย์มีความสุขเสียก่อน เขาจะต้องกลับมาจัดการไอ้ขยะนี่แน่นอน"

"นายหมายความว่ายังไง?"

หลี่โม่มองไปทางหมิงเต๋อ ในดวงตาเผยรังสีอำมหิต

"หึหึ ถึงฉันบอกไปนายก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เดี๋ยวถึงวันพรุ่งนี้นายก็จะรู้เอง ฉันเดาว่ามันจะทำให้นายประหลาดใจสุด ๆ เลย ฮ่าฮ่าฮ่า"

หมิงเต๋อหัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

กู้หยุนหลานและซินแสจางเดินอยู่ข้างกัน โดยมีระยะห่างระหว่างทั้งสองคนสองเมตร

สายตาของซินแสจางเหลือบมองไปทางร่างกายของกู้หยุนหลานไม่หยุดและขยับเข้าไปใกล้กู้หยุนหลานอย่างต่อเนื่อง ระยะห่างนั้นเปลี่ยนจากสองเมตรเป็นหนึ่งเมตร และจากหนึ่งเมตรเป็นครึ่งเมตรอย่างรวดเร็ว

เมื่อซินแสจางยิ่งเข้ามาใกล้ กู้หยุนหลานก็ยิ่งประหม่ามากขึ้นเรื่อย ๆ